zondag 16 november 2014

Een dagje quiltgezelligheid met mama

Huh? Is dit borduurstof? Is dat borduurgaren? Kruissteekjes?
Maar van dat borduren was je toch afgekickt?
Soms steekt het toch weer even de kop op. Blogjes als die van Ingrid (klik) doen me eraan denken dat borduren ook míjn eerste liefde is en dat het jammer is dat ik die zo verwaarloos.
En ik heb nogal wat leuks liggen: twee werken van Heaven and Earth Designs (boekendraak in trein en The wizard of Oz), een tovenaar met draak op zwarte stof (al wel vijf of zes jaar niets aan gedaan, denk ik), een kerstsok met een kerstman, waaraan ik nog helemaal niets gedaan heb. En dan deze kerstsok met sneeuwpop, waaraan ik al een beetje gedaan had. Z'n lichtblauwe koppie stond erop en de oranje wortelneus.
Sinds een paar avonden pak ik dit borduurtje weer op. Ik ben aan het werk geweest met de blauwe hoed en gisteravond verschenen daar ook de contouren van een vogeltje op de hoed. Zo schattig! Het verwondert me altijd weer hoe je met de juiste kleuren en kruisjes op de goede plek zo gemakkelijk een afbeelding creëert. Toch ook wel Kunst. Toch weet ik tijdens het borduren ook direct wat me van het borduren heeft doen afwijken richting het quilten. Eigenlijk ben ik alleen maar aan het nadoen wat de maker van het patroon me voorschrijft. Een kruisje van die kleur op die plek en een kruisje van die kleur op die. En dan krijg je precies wat honderden, wat duizenden anderen krijgen die dit patroon aan het maken zijn. Er is weinig tot geen ruimte voor eigen beslissingen. Dat werkt natuurlijk anders als je niet met een kant-en-klaar-pakket werkt, en het is ook beslist geen veroordeling van het borduren. Ik merk alleen dat ik de keuzes die ik moet maken bij het quilten ook wel erg leuk vind.

Kat Swieber die sinds maart 2013 bij mijn moeder woont en daarvoor onze stoere rode poes was (en nee, dus geen kater, of ex-kater. Een van die leuke spelingen der natuur: een vuurrode poes, wel een ex- overigens.) Ze is mijn moeders maatje, één die bij voorkeur bovenop het quiltwerk ligt en die elke drup aandacht opslurpt.
Dat die keuzes ook weleens heel lastig zijn en ook weleens verkeerd uitpakken, besloten mijn moeder en ik gisteren, terwijl we de blokken die zij gemaakt had voor de AWS naast elkaar legden. Het derde blok deed het 'm niet. Het blok was prachtig. Als blok zelf. Maar in de quilt klopte de kleur niet met de overige blokken en met de stof die in de driehoeken aan de rand terugkomt... Ik voelde me best een beetje schuldig, ik had geholpen bij het uitzoeken van de stofjes voor dit blok. Maar toen hadden we niet de rest ernaast gehad. En dat blijkt uiterst noodzakelijk. En waar je in de SBS nog wegkwam met ongebruikelijk combinaties in blokjes naast elkaar (je hebt er toch 140, het maakt minder uit), lukt dat bij deze quilt niet.
Dus nieuwe stoffen uitgekozen, direct een selectie gemaakt met wat dan de stoffen voor deze quilt moeten zijn en daar ging mijn moeder weer: weer driehoekjes tekenen. En wat ik zo knap vond: ze werd er helemaal niet chagrijnig van! Het niet passende blok 3 wordt nu een mooi kussentje, want bij elkaar zijn de kleuren prachtig. We maakten al grappen over rijen kussentjes op de bank van allemaal afgekeurde blokken. Zo'n vaart zal het niet lopen. We hebben nu in de gaten dat groen beslist niet groen is (als je begrijpt wat ik bedoel) en waar verschillende blauw zich vrij gemakkelijk laten combineren, doen verschillende kleuren groen dat niet per se.

Tijdens die gezellige zaterdag bij mijn moeder, waar de jongens veel, maar niet altijd lief speelden, hebben we weer heel wat steekjes gezet. Ik kwam de quilt tegen die ik voor mijn vader gemaakt heb terwijl hij ziek was en ik bedacht me ineens dat ik daar nog iets aan moest doen. Ik heb bij het doorpitten allemaal letters in de quilt gemaakt. De namen van mijn ouders staan voluit in de quilt, van hun kinderen en kleinkinderen de voorletter. Er waren tijdens de ziekte van mijn vader drie kinderen, drie schoonkinderen en vier kleinkinderen. Maar nu zijn er vijf kleinkinderen; mijn broer heeft een dochtertje gekregen in het voorjaar. En haar voorletter moest nog in de quilt geborduurd worden. Dus, hup, quilt na bijna drie jaar weer in de quiltring, met blauwe stift de letter op de stof en daar ging ik weer. Binnen een paar minuten heb je zo'n letter gequilt en toen kon ik met een nat doekje de blauwe stift weer verwijderen. Quiltring eraf en klaar is quilt. Het gezin in de quilt is weer compleet.

Het was een heel gezellige dag, waarbij de tafel de hele tijd bedekt was met stofjes, klosjes en stofscharen. Het is zo leuk om zo'n geweldige hobby met je moeder te delen! Dat doen we nu trouwens ook alweer drie jaar. Het is 5 december drie jaar geleden dat ik mijn moeder met Sinterklaas haar eerste lapjes gaf. Mama, we gaan nog heel veel leuke quilts maken, niet waar? Nog heel veel gezellige quiltuurtjes!

vrijdag 7 november 2014

Kleurenpracht

Vrijdagochtend, mijn vrije ochtend, oftewel mijn doe-eindelijk-eens-wat-in-huis ochtend. Het is niet zo dat ik de rest van de week het huishouden laat verslonzen, maar ik werk drie en een halve dag, dan is het weleens puzzelen met wat wanneer gebeurt. En tussendoor lopen natuurlijk ook nog twee jongens die naar atletiek moeten, naar basketbal, naar zwemles, naar een vriendje dat net aan de andere kant van het dorp woont. Of het is hier zoete inval en het kindertal is ineens verdubbeld. Dan ben ik daar ook wel lekker mee bezig. Rustig is het niet, maar ik pak die rustmomenten waar het kan.
Zo ben ik vanochtend toen de kinderen naar school waren, eerst lekker op de bank gekropen met de SBS. Ik wilde blokje 100 afmaken, doorpitten bedoel ik dus. Ondertussen vermaakte ik me met een aflevering van Masterchef UK. Ik zou niet zo hoeven koken, veel te stressvol, maar ik vind het wel leuk om ernaar te kijken. Ik zou het eten ook best willen opeten, maar tele-eetie is nog niet uitgevonden.
Maar blokje 100 is dus af: nog 40 te gaan en dan de randen nog. Ik ruik de finish, lekker doorgaan, dus!

Mijn ochtend begon met dit prachtige beeld. Ik houd zo van die diversiteit die de lucht laat zien. Hier gaat natuurlijk een frisheid van uit, maar ook een enorm dreigende onweerslucht vind ik prachtig. Een ander kleurbeeld waar ik momenteel enorm van geniet, zijn de esdoorns bij ons in de straat. Elke keer als ik naar school fiets, kijk ik weer naar die prachtige oranje kleuren. Ik houd niet echt van oranje, maar in de natuur dus weer wel.

Een ander prachtig kleurenplaatje geven deze lapjes, die een cadeautje voor mezelf zijn. De batiks die ik eerder al als cadeautje ingepakt had, blijven nog even verstopt, heb ik nu nog niet nodig, kunnen ook in de zak van de goedheiligman. Maar op deze lapjes zat ik met smart te wachten. Ik had een chronisch gebrek aan de juiste tinten rood en ik wil de heel graag wat blauwgroene lapjes hebben, dat is de kleur die ik ook in de AWS integreer om niet weer een blauw-rode quilt te krijgen, hoe mooi ik mijn SBS ook vind. Al heb ik in de SBS ook geregeld details in blauwgroen gedaan, het valt niet op in het gehele beeld van de quilt.
Nu moet ik eerst maar weer eens stoppen met stof kopen. Use what you have. En dat is eerst een heleboel. Het palet is nu compleet, nu kan ik lekker quilten.

Op tafel staat nog steeds de prachtige bos bloemen die ik van manlief kreeg. De bos heeft een flinke transformatie doorgegaan. De lelies zijn nu gaan bloeien en overheersen het boeket enigszins, maar gelukkig houd ik ook erg van roze. Wat een kleurenpracht nog steeds, een iets aan het verleppende kleurenpracht, maar nog steeds veel te mooi om in de groencontainer te gooien.

vrijdag 31 oktober 2014

Dear Jane in oktober

Sorry voor de slechte foto. Bij lamplicht fotograferen levert zelden mooie resultaten, maar een deadline is een deadline!
Ik denk dat de foto ook niet helemaal recht is, want in real life staat het rondje toch minder scheef in het blokje dan het hier lijkt. Ach, dit heeft ook iets. Perfectie is maar saai, toch?

Op de valreep, om 23.35 uur op de 31ste oktober, schrijf ik nog een blogberichtje over Dear Jane. Over blokje H8 van Dear Jane, om precies te zijn.
Als mijn leerlingen klagen dat ze nog 's avonds laat aan het werk geweest zijn voor Nederlands, dan zeg ik dat ze beter hadden moeten plannen. Er was echt wel een beter momentje om het werk te doen.  Zo was er voor dit blokje ook echt wel een ander moment. Maar ik was niet echt in Dear Jane stemming. Ik werkte aan de Antique Wedding Sampler, waarvoor ik echt een andere naam moet verzinnen, want ik vind dit veel te lang om elke keer op te schrijven, bovendien is mijn stofkeuze niet bepaald antiek. Of ik quiltte in mijn Sylvia's Bridal Sampler. Nog 47 blokjes en de rand te gaan!
Tussendoor kwam ook nog een toetsweek op school met het nodige nakijkwerk in de avonduurtjes.
En zo kwam het dat ik op de laatste dag van de maand toch nog tegen de klok aan het patchen ben. Heeft ook wel iets, overigens.
Toen het blokje klaar was, moest het strijkijzer nog even aan de slag om het blokje presentabel te maken en tadaa: hier is Dear Jane in oktober: H8.

Gistermiddag kwam manlief met deze prachtige bos bloemen thuis. Paarse bloemen, voor mijn verjaardag! Ik ben nu 35 jaar en vandaag 35 jaar en één dag. Tja, wat zeg je daar nog meer over? Vroeger vond ik mensen van mijn huidige leeftijd oud. Maar ik voel me eigenlijk niet heel veel anders dan vroeger en nu is 35 jaar ineens helemaal niet zo oud. Van die 35 jaar ben ik ruim vier jaar aan het quilten. Hopelijk nog heel veel tijd voor de boeg om nog een hele stapel quilts te maken. Ooit wil ik ook mijn eigen trunkshow, dromen is gezond.
Nu moet ik stoppen met het blogbericht, anders is oktober zo toch echt voorbij. Welterusten en alvast een heel fijn en creatief november!

zaterdag 18 oktober 2014

Bee Antique Wedding Sampler!

Wat was dat leuk! Vandaag waren we sinds lange tijd weer met een grote groep met hetzelfde bezig! Vorige maand is bij onze bee van het Quiltkabinet het startsein gegeven voor blok 1 van de Antique Wedding Sampler van Di Ford en vandaag kwamen we terug met sterren in allemaal kleuren. Wat is het bijzonder om te zien hoe ieder weer z'n eigen draai aan het patroon geeft. Bij vijf van ons wel heel letterlijk een eigen draai, want alleen het linkerbovenblok heeft de punten van de ster de goede kanten op staan. Die was dan ook van Marja, onze quiltjuf! De rest van ons heeft allemaal de ster met een punt naar boven gezet. Dit was natuurlijk aanleiding voor grote hilariteit. Maar wat zijn de blokken allemaal mooi! Zucht! Ik heb genoten en nu met de foto's erbij weer opnieuw.

Ik heb overigens ook weer schandalig ingeslagen. Heel veel mooie stofjes gaan voor prachtige prijsjes van de hand, want in het Quiltkabinet wordt ruimte op de planken gemaakt voor nieuwe collecties. Kwam ik vorige maand al met vier hele meters thuis, nu gebeurde dat weer en had ik ook nog acht fat quarters batikstofjes voor tien euro mee. Ik ben bang dat mijn stoffen uit hun quiltkastje groeien! Maar snel doorquilten en patchen! De batikjes heb ik al ingepakt, mooi cadeautje voor mijn verjaardag over anderhalve week.

Nog even van dichtbij mijn eigen blok 1. Ik ben er blij mee. Het was best wel lastig, vooral het appliceren van de ster met z'n uitstekende puntjes. Niet alle puntjes zijn even prachtig, maar de meeste zijn best leuk gelukt.

En dan mocht ik ook nog mijn moeders blok in close-up laten zien. Leuk hoe we toch in een vergelijkbaar kleurenschema terecht komen. Alleen haar bloemenstof is heel anders, waardoor toch de sfeer van de quilt wel anders wordt, vermoed ik.

Topdagje dus! Heel veel plezier gehad. Nu weer lekker verder met het volgende blokje, dat ik dan volgende maand wel weer zal laten zien.
Nog een fijne avond en een goede zondag morgen!

maandag 13 oktober 2014

Dóórpitten!

Daar zit je dan: een paar kilo katoen op schoot. Houten quiltring, klosje quiltgaren, naald, vingerhoek, schaartje. Meer heb je niet nodig om je urenlang bezig te houden. Uren. Uren. Urenlang. En heel veel verder ben je dan nog niet.
Mensen, wat is dit een megaproject! Afgelopen weekend heb ik quiltend doorgebracht. Waar ik anders wat meer afwisseling in mijn bezigheden aanbreng, was ik nu verknocht aan mijn quilt en aan Netflix met de net ontdekte serie Life Unexpected. De kinderen waren uitzonderlijk lief met de Playmobil aan het spelen, dus ik had echt even gelegenheid te cocoonen. En da's best goed voor/van mij.
Ik heb bijna een hele rij in het weekend gequilt. Maar dan blijven er nu nog steeds 61 blokjes over. En de rand. Mensen, mensen, mensen, wat een project! Maar het is mijn eer te na om hem te laten quilten. Bovendien heb ik het geld er niet voor (over), moet je eens nagaan hoeveel lapjes je daarvoor kunt kopen... En als ik al die tijd die ik nu aan doorpitten besteed ook nog gewoon zou patchen, dan zou ik nog meer stofjes nodig hebben en nog eerder tops afhebben die dan ook weer gequilt moeten worden en dan moet je daar weer honderden euro's voor neerleggen en dan kom je een beetje in een vicieuze cirkel terecht. Lekker dóórpitten dus, scheelt een hoop problemen.

Ander projectje van de afgelopen week was dit mandje met Rupsjes Nooitgenoeg. Jongste zoon ging trakteren op school en omdat hij nog in een kleuterklas zit, hoort er gezond getrakteerd te worden. Dus ik toog naar de supermarkt en kwam met een lading aardbeien en druiven terug. 's Ochtends zette ik de wekker een uur eerder om 150 druiven en 25 aardbeien te wassen. Daarna werden die aan prikkers geregen en toen moest ik nog gezichtjes op elke aardbei maken... Het was best een klus, maar dan weet je tenminste dat je kind met een verantwoorde traktatie op school aankomt. De volgende dag was er weer een kindje jarig. Jongste zoon kwam met een doosje Dummy's thuis. Hij vond ze gelukkig niet lekker.

vrijdag 10 oktober 2014

Heel veel ganzen!

De Vitruvius Man werd omlijst. Eerst met een donkerblauwe bies, daarna met stroken vliegende ganzen, leuke log cabins en nog een paar sterren. Dit is het vijfde blok voor de Pi and Square en daarmee de een na laatste.
Wat gaat het snel! Nog maar een blok en dan is deze quilt bijna klaar. En dan heb ik nog een quilt die gequilt moet worden, terwijl ik met Sylvia's Bridal Sampler nog niet eens op de helft ben!
Hellup, lichtelijke quiltpaniek!
En maar weer snel de SBS op schoot, doorpitten, dóórpitten!

Bedankt voor jullie reacties naar aanleiding van het Bell-gedoe. Het gaat nu goed met me, veel beter dan verwacht, mag ik wel zeggen. De verlamming is er nog wel gedeeltelijk, maar het hindert me nauwelijks, is ook haast niet zichtbaar, alleen voor de oplettende kijker. Ik kan zelfs alweer een beetje fluiten (onwaarschijnlijk, wat een gemis dat opeens was)!
De huisarts is verbaasd over hoe snel mijn herstel verloopt. Ikzelf ben er vooral heel gelukkig mee. De Prednisonkuur was niet grappig. Ik heb veel last gehad van vermoeidheid en voelde me een stuk minder vriendelijk en stabiel dan ik gewoonlijk ben.
Ik heb enorm veel respect voor mensen die dit paardenmiddel voor langere tijd moeten slikken!

Tussendoor werd jongste zoon ook nog 5 jaar, kwam er veel familie langs, quiltten mijn moeder en ik weer twee avonden aaneen en was het vooral heel erg gezellig.
De keelontsteking die zich vervolgens met enkele graden koorts aandiende, was minder goed gezelschap en hield me nog twee dagen thuis van school. En zo kwam het dat na nog twee dagen wel aan het werk te zijn geweest het nu opeens vakantie is!
Herfstvakantie, mijn favoriet. Zeker als het buiten tekeer gaat en ik binnen met een quilt op schoot zit. Maar ook als het ineens nog best lekker weer is en je nog enkele gestolen momenten in de tuin door kunt brengen.
GENIETEN, met hoofdletters.
Er is weer rust in mijn hoofd, ook even rust in mijn agenda.
Geen rust in mijn quiltnaald, maar dat hoeft ook lekker niet.

zondag 28 september 2014

Dear Jane in september en Ziekte van Bell...

Braaf mijn huiswerk gemaakt, weliswaar pas laat in september, maar toch: het blokje is er. Juist deze afspraak met mezelf heeft ervoor gezorgd dat ik hier wel verder mee ging, want gossie, wat vond ik het een klus.
Inmiddels ben ik best handig met ronde vormen, maar een Dear Jane blokje is maar 4,5 inch (11,25 cm), dus deze ronde vormen moesten op de 2,5 cm gebeuren. En dan is 90 graden best wel veel. Ik vond het ingewikkeld dus, maar het is uiteindelijk gelukt.
Dit blokje zit in de blauwe baan van de trip around the world. Het is een lief schattig pastelletje, beetje ouderwets, maar zo in een sampler wel leuk. Ik heb het ooit als stofpakketje met allemaal bloemenstofjes gekocht, ooit bedoeld voor het 365 huizen project, waarvan ik niet eens 1 huisje heb afgekregen... (dat beschouw ik dus niet eens als Ufo, dat halve huisje is in de prullenbak verdwenen)
De witte stof is de effen stof die ik gebruikt heb voor de achterkant van mijn geborduurde boom met vogelhuisjes. Ik heb nog een paar strookjes ervan over en dit was zeer zinvol gebruik!

Blokje af dus. Ondertussen was ik ook met ander huiswerk bezig, want we zijn vorige week zaterdag officieel gestart met de Antique Wedding Sampler van Di Ford. En die is leuk!!! Ik heb het eerste blok nu af en heb al een kleine start met het tweede gemaakt. Ik aarzel alleen of ik er nu al over moet bloggen, want het is toch ook wel leuk als we in oktober bij de quiltclub allemaal een verrassingsblok hebben, dat nog niemand heeft gezien. Wat vind jij, Ingrid? Eerst nog maar even niet plaatsen? En andere dames van het Quiltkabinet, wat vinden jullie, maar gewoon bewaren? Dan komt op de derde zaterdag van elke maand de update van de Antique Wedding Sampler.
Mijn moeder is er ook lekker mee bezig. Ik ben heel benieuwd naar haar vorderingen! Volgende week zien we elkaar weer, dan heeft ze ongetwijfeld haar quiltspullen mee.

Met m'n gezondheid is het deze week allemaal wat minder. Ik had vorige week al telkens last van een felle pijn achter mijn rechteroor. Ik slikte maar gewoon paracetamol in de overtuiging dat je tegen hoofdpijn niet veel meer kunt doen en dat het vanzelf weer een keertje overgaat. Maar afgelopen maandag voelde mijn gezicht ineens anders aan. Ik kreeg mijn rechteroog niet meer helemaal dicht en mijn mondhoek hing wat, kon ik niet goed bewegen. Dan schiet de schrik er goed in!
Ik kon snel bij de huisarts terecht en die noemde dit een aangezichtsverlamming van Bell. Dit is niet heel ernstig, maar kan wel heel vervelend zijn. De verlamming was bij mij niet volledig, maar dat kon het in de komende dagen nog wel worden. Je gaat raar slapen als je niet weet hoe je gezicht er de volgende dag uitziet. Dit viel gelukkig mee en ook de volgende dag veranderde er niet veel. Op woensdag moest ik weer bij de huisarts zijn. Die vond het ook meevallen en ik moest dus vooral doorgaan met de stootkuur Prednison die hij me voorgeschreven had. Ook kreeg ik oogzalf, want doordat het ooglid niet helemaal sluit, droogt mijn oog wat uit.
De hoofdpijn is nu weg.
Al met al mag ik blij zijn met hoe het meevalt. Als je op het internet rondkijkt, zie je foto's van mensen met heel uitgezakte gezichten. Bij mij zie je het niet direct, pas als je oplet op de expressie in mijn gezicht, zie je dat mijn rechterkant niet goed meedoet. Het eten is wat lastiger, bij het drinken moet ik opletten. Praten is wat vermoeiender. Een ballon opblazen lukt gewoon niet, merkte ik gisteren bij het kinderfeestje van oudste zoon en fluiten kan ik ook vergeten (ook ervaringsdeskundige tijdens de wandeling met de hond). Dit zijn allemaal dingen waar ik wel even zonder kan; als het goed is, wordt dit met een week of zes weer beter. Wat wel vervelend is, is dat ik de Prednison behoorlijk merk. Ik ben erg vermoeid, snel geërgerd en snel emotioneel. Nog vier dagen slikken, daarna is dat eerst voorbij en voel ik me hopelijk weer wat meer mezelf, ook al ziet het er nog steeds een beetje anders uit.

zaterdag 13 september 2014

Man van Vitruvius

Eindelijk weer eens een stukje voor de Pi and Square, de quilt die ik voor manlief maak. Het middendeel is een stitchery, iets wat ik nog niet eerder geprobeerd had, maar wat niet heel erg lastig bleek te zijn. Ik zocht een kleurplaat van de man van Vitruvius (verzoeknummer van manlief) en die kon ik zo overtekenen en daarna borduren. Daarna heb ik een quiltblok aangepast zodat ik van de 20x20 cm stitchery een 40x40 cm blok kon maken. Volgens mij best wel leuk gelukt!

De oplettende kijker ziet wel een verschilletje: mijn man van Vitruvius is wat minder overtuigend een man. Op een of andere manier vind ik dat niet zo gezellig staan op een quilt. Mijn man zelf is meer dan man genoeg (dit moest ik van hem er wel even bij zetten).

vrijdag 5 september 2014

Aan de muur geprikt!

Men neme een groot borduurwerk (ca 1.15m x 1.30), een mooie dunne tussenvulling en een zachte achterkantstof. Men neme een borduurster die de laatste jaren steeds meer een quiltster is geworden. En zo veranderden deze duizenden kruissteekjes in een quilt voor aan de muur!

Hij is gequilt (tussen de randjes door) en vervolgens heb ik er een lichtgroene bies omheen gezet. De bies heeft dezelfde kleur groen als het lichtgroen in de randjes en de blaadjes (3348). Dit vond ik wel een lekker fris uiterlijk geven. Het quilten zelf ging heel vlot, het biezen ging wat langzamer. Ik vrees dat dit nooit een favoriet klusje van me gaat worden!

En nu hangt dit reuzenborduurwerk boven de bank. Nog wel eventjes met tig spelden in het behang geprikt, want manlief gaat nog een stokje op maat zagen voor in de tunnel van de quilt, maar daar is hij nog even niet aan toegekomen.

We hebben het beiden best wel druk. School is hartstikke leuk, maar tjeeminee, wat slurpt het een tijd op! Het blijft nooit bij de werkdagen alleen. Afgelopen weekend heb ik lekker niets gedaan. Mijn moeder kwam op zondag langs en we hebben er een quiltdagje van gemaakt, terwijl de kinderen rondom ons met hun nieuwe playmobil speelden, een cadeautje van manliefs oma.

Dat was dus niet alleen een leuk cadeau voor hen, maar ook van mij: ik kreeg een vrije middag! Ze verwende mij ook, hoor. Van haar financiële bijdrage is mijn quiltcursus voor het komende jaar weer betaald en dan kan ik ook nog lekker even shoppen in het Quiltkabinet!

Over twee weken hebben we weer de bijeenkomst voor het quilten en dan gaan we starten met de Antique Wedding Sampler van Di Ford! Ik heb er zo'n zin in! Ik heb al de stoffen voor de eerste twee blokken uitgezocht en ook over de broderie perse heb ik al voldoende gedroomd (zie vorige blogje...).  Laten we maar snel gaan starten!

Vanmiddag en vanavond ben ik bij mijn moeder. Gaan we lekker in haar bakken stof rondsnuffelen naar leuke combinaties voor haar eerste blok van de AWS. Het lukt me gelukkig om tussen alle drukte van school ook tijd voor de leuke dingen thuis te bewaren. Bijvoorbeeld de atletiek van oudste zoon: gisteren had hij zijn eerste training en ik kan er zo van genieten om hem fanatiek tussen de andere kinderen te zien rennen. Zelf was hij nog niet onverdeeld enthousiast: "Je gaat er zo van zweten en ik ben nu helemaal uitgedroogd!" Eigenwijs praat voor een net zevenjarige. Dinsdag lekker weer, en direct na de training gewoon onder de douche om schoon te worden en bij te tanken.

Vanuit een zonnig Fryslân wens ik jullie nu allemaal een fijn weekend! Voordat ik in de tuin mag met een quiltwerkje moet ik eerst nog even vier manden was wegwerken.


zondag 24 augustus 2014

Alvast oefenen

Broderie perse... Iets wat ik in de Antique Wedding Sampler van Di Ford veelvuldig zal gaan doen... Ik heb er weinig ervaring mee en ik wilde graag weten wat de stof, van Dutch Gatherings, als broderie perse zou doen. Maar om nu direct de schaar echt in de stof te zetten...
De printer bood uitkomst! Stof onder de klep, kleurenprintje, een driehoek op de juiste maat en knippen en plakken maar!

Een eerste poging. Later heb ik de bloemen nog iets meer overlap gegeven, zodat het meer een geheel wordt.
Ik had ook de indruk dat ik nog een kleur miste. Die lichtblauw moet er echt bij! Dus van stof nog een paar rondjes erbij geknipt en zo is het goed! Dit wordt mijn kleurenschema voor de Antieke, hier word ik blij van!
Ik heb alle stukjes vastgelijmd en het geheel aan de muur gehangen. Kan haast niet wachten om met echt met stof aan het werk te gaan! Nog vier weken!

Waar ik overigens ook erg blij van word, is mijn nieuwsgierige en creatieve jongste zoon. We zitten vaker tegenover elkaar aan tafel, maar meestal ben ik de enige met naald en draad. De jongens zijn dan bezig met hun kleurpotloden, of met ministeck, de strijkkralen of met de loomelastiekjes. Maar jongste zoon had zich voorgenomen te leren quilten, want hij wil graag een quilt voor ons bed maken (nou ja, kan het schattiger?!). Een naald en draad kan hij vasthouden, ik speld restjes lapjes en hij zet van alles aan elkaar en vermaakt zich uitstekend. Ik heb jammer genoeg nog geen foto's gemaakt, maar die komen vast nog wel een keer.

School valt trouwens weer mee en eigenlijk vind ik het ook best wel weer leuk. Ik heb leuke klassen en als je enthousiast begint, krijg je meestal ook enthousiasme terug. We maken er weer een mooi jaar van!