Mooie foto's van Sylvia's Bridal

Sylvia's Bridal Sampler.
Hij is absoluut recht, maar deze foto is gekanteld om de quilt rechtop te krijgen.
Je ziet aan de bakstenen dat hij in de breedte vastgehouden werd,
omdat niemand lang genoeg is om hem in de lengte in de lucht te houden.
Hier is het gelukt, met dank aan Henk en Joke!

Gisteren was het weer tijd voor quiltclub. Dus de avond tevoren had ik al mijn spulletjes ingepakt en ook de SBS van ons bed gehaald en in een shopper ingepakt. 's Ochtends zou ik daar geen tijd meer voor hebben; oudste zoon had zijn eerste atletiekwedstrijd. Dat betekende voor ons viereneenhalf uur rondhangen op de tribune. Gelukkig was het allemaal wel gezellig. Oudste zoon viel net niet in de prijzen, wat wel een tegenvaller voor hem was.

De quilt over het balkon van de werkruimte,
je ziet op de achtergrond de winkel,
ik sta op de trap om de foto te maken.

Tussen de sporthal en de reis naar Earnewâld was ik een half uur thuis om even wat orde in de chaos te scheppen, daarna door. In het Quiltkabinet was het weer gezellig en het geluid was van een prettiger volume dan zo'n duizend mensen in een sporthal. Mijn SBS werd direct uitgepakt en uitgebreid op de foto gezet, ik had thuis de mankracht er niet voor, dus ik was er heel blij mee.
Er ging ook weer een extra tas mee naar huis: ik heb vulling gekocht voor de quilt voor manlief en er waren wat nieuwe blauwe stofjes, die ik niet kon weerstaan. Daar ben ik echt heel slecht om als het om blauwe stofjes gaat.

Hannekes blokken van de AWS, heel romantisch!

Mijn moeders blokken, fris met dat groen erbij.

En dan de mijne nog, inmiddels wel bekend hier.

De middag zelf was erg gezellig. Ik heb een mooie start aan blok 7 van de AWS gemaakt (dat is die met het mandje) en er werd weer lekker gekletst. Ik heb nog heel mooie foto's van de blokken van Hanneke, mijn moeder en mij, die ik ook nog even wil - en mocht - laten zien. Wat een verschil in kleurkeuze - zo leuk om te zien! - , maar allemaal even mooi.

Tot slot nog een fotootje van buiten waaruit duidelijk blijkt met welke uitdagingen we te maken hadden om de quilt goed op de foto te krijgen - het woei behoorlijk hard!

Sylvia's Bridal Sampler af!

Onze slaapkamer ziet er een heel stuk kleurrijker uit! Sinds gisteren ligt de Sylvia's Bridal Sampler gequilt en gewassen op het bed. Wauw, af!

Het wassen vond ik uiteraard doodeng. Er zitten vrij uitgesproken kleuren in de quilt en ook veel wit. Ik heb geen enkele stof voorgewassen, dat levert zo ontzettend veel werk op, dat ik toch maar gewoon het risico neem. Dus een heel pakje Colourcatchers erbij in de machine, wat geen overbodige luxe bleek: donkerpaarse doekjes kreeg ik terug. Maar met mijn quilt was er niets aan de hand, gewoon prachtig gelukt, alle potlood (2B) die ik gebruikt had om quiltlijnen aan te geven er ook gewoon uitgewassen. Ik ben blij!

Zo ziet de rand eruit, eerst een witte stof met bloemen, daarna een smal rood randje en een wat bredere donkerblauwe, en in die kleur is ook de bies gemaakt. Ik heb in elk blok vier ovalen gequilt, zogenaamde orangepeels en die zitten dus ook in de witte rand weer gequilt, op deze foto duidelijk zichtbaar.
Eerst was ik de donkerblauwe rand niet van plan, maar ik was toch niet tevreden over hoe het eruit zag. Je moet kennelijk geen lichte rand gebruiken, ook weer geleerd. De blauwe rand heb ik aangezet terwijl ik de quilt al gedubbeld had, dat werkte gelukkig ook.

Hier een fotootje van de achterkant met daarop het label (helemaal geïnspireerd op de leuke Stonefieldsblokjes die ik overal in Blogland zie), waarin mijn naam en het jaar geborduurd is.

Dan een laatste foto van de blokjes. Ik ben stiekem best wel trots op mezelf, dit was een hele klus!

Dóórpitten!

Daar zit je dan: een paar kilo katoen op schoot. Houten quiltring, klosje quiltgaren, naald, vingerhoek, schaartje. Meer heb je niet nodig om je urenlang bezig te houden. Uren. Uren. Urenlang. En heel veel verder ben je dan nog niet.
Mensen, wat is dit een megaproject! Afgelopen weekend heb ik quiltend doorgebracht. Waar ik anders wat meer afwisseling in mijn bezigheden aanbreng, was ik nu verknocht aan mijn quilt en aan Netflix met de net ontdekte serie Life Unexpected. De kinderen waren uitzonderlijk lief met de Playmobil aan het spelen, dus ik had echt even gelegenheid te cocoonen. En da's best goed voor/van mij.
Ik heb bijna een hele rij in het weekend gequilt. Maar dan blijven er nu nog steeds 61 blokjes over. En de rand. Mensen, mensen, mensen, wat een project! Maar het is mijn eer te na om hem te laten quilten. Bovendien heb ik het geld er niet voor (over), moet je eens nagaan hoeveel lapjes je daarvoor kunt kopen... En als ik al die tijd die ik nu aan doorpitten besteed ook nog gewoon zou patchen, dan zou ik nog meer stofjes nodig hebben en nog eerder tops afhebben die dan ook weer gequilt moeten worden en dan moet je daar weer honderden euro's voor neerleggen en dan kom je een beetje in een vicieuze cirkel terecht. Lekker dóórpitten dus, scheelt een hoop problemen.

Ander projectje van de afgelopen week was dit mandje met Rupsjes Nooitgenoeg. Jongste zoon ging trakteren op school en omdat hij nog in een kleuterklas zit, hoort er gezond getrakteerd te worden. Dus ik toog naar de supermarkt en kwam met een lading aardbeien en druiven terug. 's Ochtends zette ik de wekker een uur eerder om 150 druiven en 25 aardbeien te wassen. Daarna werden die aan prikkers geregen en toen moest ik nog gezichtjes op elke aardbei maken... Het was best een klus, maar dan weet je tenminste dat je kind met een verantwoorde traktatie op school aankomt. De volgende dag was er weer een kindje jarig. Jongste zoon kwam met een doosje Dummy's thuis. Hij vond ze gelukkig niet lekker.

Soms is voetbal best leuk!

Samen met manlief op de bank. Voetbal kijken. Doe ik beslist niet vaak, maar Oranje aantreedt, dan wil ik nog best even geduld hebben, zeker met een mooi quiltwerkje erbij. Maar nu is voetbal kijken best wel heel leuk! 5-1, tegen Spanje!!!

Ik ben lekker aan het doorpitten, dat kan ik prima met een schuin oog op de televisie. De Sylvia's Bridal Sampler, moest ik ook echt weer eens mee bezig. Zondag heb ik het werk weer serieus opgepakt, heerlijk in de tuin.

 Oudste zoon inspecteerde mijn werk.
'Wordt dat mijn nieuwe quilt, mama?'
'Nee schat, jij hebt toch een quilt?'
'Maar daar word ik eigenlijk al een beetje groot voor, ik groei uit mijn quilt!'
'O, en deze zou wel groot genoeg zijn?'
'Voorlopig wel.'

Ik zat wat te knoeien met wat ik nu eigenlijk wilde quilten. Ik heb de hele quilt nu in de lengte sashings doorgepit, dus het geheel zit al vrij vast. Tussendoor had ik al twee blokjes gequilt, vrij intensief, wat je vooral aan het blokje met de vingerhoedjes ziet. Daar wilde ik eigenlijk niet mee doorgaan, want dan ben ik nog errug lang aan het quilten en ik vind het patchwork toch ook wel erg leuk. Maar wat quilt je dan in elk blok?

Uiteindelijk heb ik gekozen voor orange peels, vier ovalen met de puntjes bij elkaar in het midden. In vind de ronde vormen wel mooi. Dit zorgt voor mooie vormen in de quilt, terwijl het niet teveel werk oplevert. En toen toch maar weer de quiltring gepakt, want ik geloof dat ik dat voor het doorpitten van een blokje toch weer prettig vind werken.

Terwijl ik aan tafel werkte, waren de kinderen met de waterbaan bezig. Die vinden ze fantastisch en staat een groot deel van de zomer gewoon klaar in de tuin. We hebben geen grote tuin, dus dan moeten er dingen zijn waarmee de kinderen zich kunnen vermaken. Zien jullie trouwens de tegels? Hexagonnetjes! Je hoeft de jongens maar stoepkrijt te geven en ze maken de mooiste patronen. Van de tegels gaat het met een regenbuitje er weer af, op de muur van de schuur blijft het wat langer zitten (zie linksboven in de foto).

Border collie Rjukan heeft niet veel nodig. Hij ligt aan mijn voeten onder de tafel. En nee, lieverd, dat is geen bot, daar voor je neus. Daar ligt mijn klosje. Gevonden!

Na bijna twee jaar en acht maanden zwemmen mag oudste zoon eindelijk richting diploma. Hij was zo blij, wilde ook direct op de foto om die naar papa te appen. Kind van deze tijd! Hij moest nog wel appen met mijn telefoon, want zelf heeft hij er geen. Wat hij zelf heel erg vindt. Eerst naar de middelbare school, dan pas telefoon, is onze regel. 

Morgen wordt ook een mooie dag. Mijn moeder en ik gaan dan dus naar het quiltfestival in Groningen. Zo'n zin in! Wie is al geweest? Was het leuk?

Tafel dekken

In maart moest het er van komen: mijn Sylvia's Bridal Sampler moest gedubbeld worden. Dit wilde ik niet verder uitstellen: voor je het weet heb je een stapel tops achter in de kledingkast liggen, die maar geen quilts willen worden. De afgelopen week was ik druk bezig geweest om de randen om de quilt heen te zetten. Ik had in de handwerkzaak geschikte tussenvulling gevonden: 80% katoen, 20% polyester. De achterkant lag al sinds 5 december klaar, die had de Sint voor me meegenomen. Gisteren was het zover: alle lagen zouden een geheel worden: het dubbelen van de quilt.

Ik startte met een kruis op de tafel, gemaakt van satéprikkers en aan tafel vast getapet. Dit kruis zou me helpen bij het positioneren van alle lagen in het midden. Van alle lagen had ik ook het midden bepaald en daarop een kruis gezet. Die lijnen zouden over elkaar moeten.

Eerst de onderkant, met de goede kant naar beneden, de naad naar boven.

Dan de vulling erop, je ziet in het lichtblauw het kruis erop. Met spelden had ik de hoeken vastgezet, zodat het allemaal niet verschoof.

Tot slot de top erop!

Daarna werden de lagen met zo'n 200 speldjes aan elkaar vastgemaakt.

Toen kon het eigenlijke quiltwerk beginnen. Heerlijk! Ik ben benieuwd of ik daar over een jaar nog steeds zo over denk... Dit is wel een langetermijnklus...

Nog een keertje!

Herkennen jullie dit blokje? Het is een oude bekende, ik heb 'm al een keer gemaakt!
Ik miste de Sylvia's Bridal Sampler zó, dat ik er nog maar een keertje aan begonnen ben, dit keer in rood en groen. Als je bijna twee jaar aan een quilt bezig bent geweest, dan kun je hem toch niet zomaar wegleggen?! Dus, daar gaan we nog een keer: nog 139 blokjes te gaan.

Tuurlijk niet. Geintje! Als er zoveel prachtigs op quiltgebied te vinden is, dan maak je echt niet dezelfde quilt nog een keer. Maar waarom dan wel dit blokje?
Dit blokje is voor de SBS van mijn moeder. Zij maakt hem wel echt in het rood en groen.
Inmiddels was ze aan dit blokje toegekomen, Lancaster Rose, heet het volgens mij. En ze zag zo op tegen de applicaties, want dit is een precies werkje en als je zulke slechte ogen hebt als zij, dan is dit niet meer zo grappig.
Maar daar heb je dochters voor. Ik vond het erg leuk om dit blokje nog een keer te maken, hoewel het inderdaad gepriegel is. Het was hartstikke leuk om eens in mijn moeders stoffenbak te snuffelen, want ze heeft weer zulke andere stofjes dan ik. En toen was het blokje ook alweer af (nou ja, daar zaten een paar avonden priegelen tussen, natuurlijk).

Afgelopen vrijdag heb ik het blokje bij mijn moeder afgeleverd. Samen met mijn twee zonen, die ook bij mijn moeder bleven, een weekendje logeren. Na een gezellig quiltavondje ben ik weer vertrokken, zij hield het blokje en de jongens.
Maar het is geen rustig weekend voor me. Donderdag moet ik een cursus afsluiten, waarvoor ik nu mijn onderzoeksverslag in elkaar aan het draaien ben. Ik zit al op 31 pagina's... Hoeveel steekjes had ik wel niet in die tijd kunnen maken?! Maar gelukkig heb ik nu gelegenheid om er rustig aan te werken. Aan het eind van de middag komt mijn moeder met de jongens hier naar toe. Dan hebben we vanavond nog een gezellige quiltavond. Dan zet ik dan nog maar zoveel mogelijk steekjes.

P.S. Met mijn eigen Sylvia's Bridal Sampler ben ik ook nog wel bezig, maar niet zo heel vaak. Ik heb nu één rand af, die moet er dus aan. De rest ligt gesneden klaar, kost alleen nog maar heel veel steekjes, vrij saaie steekjes. Heel soms mis ik die naaimachine wel. Maar da' s maar heel soms.
Het is toch ook wel heel gaaf dat je quilt HELEMAAL handgemaakt is. Vind ik dan weer.

Wat een moeite!

Zo, wat heeft dit een moeite gekost! 140 blokjes...! Allemaal aan elkaar.
Maar de moeite was het aan elkaar zetten van al die stukjes stof niet. Het was het op de foto krijgen van dit geheel, want dat heeft me heel wat zweetdruppeltjes en minstens een half uur gekost en dan ben ik eigenlijk nog niet tevreden.
-Als ik de quilt op bed heb liggen, zie je niet alle blokjes. Minpunt voor de soort foto die ik nu wil hebben, namelijk alle 140 blokjes die aan elkaar vast zitten.
-In de tuin aan de schutting prikken, past niet meer en kan nu ook niet vanwege nattigheid en het gevaar van rondvliegend vuurwerk. Zou toch een beetje jammer zijn als het werk van bijna twee jaar in vlammen opgaat tijdens het foto maken...
-In de woonkamer heb ik niet de open ruimte om dit gevaarte neer te kunnen leggen.
-Op zolder had ik wel de ruimte, maar kon ik vanwege het schuine dak niet hoog genoeg komen met de camera om alles in beeld te krijgen.

Uiteindelijk heb ik gekozen voor de keuken, waar hij net past. Links en boven ligt hij tegen het aanrecht en rechtsonder zie je al de verwarming over het laatste blokje heen. Een keuken die gewoonlijk toch niet heel klein aanvoelt, wordt dat ineens wel als je quilt er niet eens goed past.

Het patchwork is dus af! Gisteren heb ik het afgerond. Ik ben best wel trots dat ik deze klus binnen twee jaar voor elkaar heb gekregen, terwijl ik ook nog twee kinderquilts heb gemaakt. Nu eerst eens een maandje niet quilten en dan zet ik het gevaarte helemaal in elkaar en ga ik quilten.

Nog even mijn favoriete blokjes in beeld. Als ik dit zo zie, dan houd ik in ieder geval van contrast in de kleuren.

131-140. In de rij!

Sprookjesachtig... Genieten!

Heerlijk zo'n Derde Kerstdag!
Lang geleden waren er vier kerstdagen: "Op het concilie van Mainz in 813 werd echter besloten om de viering van Kerstmis zelf uit te breiden. Voortaan moest het kerstfeest maar liefst vier dagen duren. Op al deze dagen was het bovendien verboden om te werken, want dat zou ongeluk brengen. In plaats daarvan kregen de vier kerstdagen daarom ieder een eigen focus. Zo was Vierde Kerstdag een kinderfeest en stond Tweede Kerstdag geheel in het teken van de dieren. Boeren lieten dan hun paarden door het dorp galopperen om zo te ‘garanderen’ dat ze de rest van het jaar niet ziek zouden worden." (Isgeschiedenis.nl)

Er wordt niet genoemd wat de focus van Derde Kerstdag moest zijn, maar ik weet het wel: quilten! Of misschien in de iets ruimere zin handwerken. Na twee dagen zorgen dat alles gezellig was, waren met name moeders weer toe aan even iets voor zichzelf. 

Bereid je voor op een lang verhaal! Ik maak in één berichtje mijn nalatigheid van de laatste weken goed. Pak een kopje thee en lees lekker mee!

Vannacht, om 00.04 uur heb ik het laatste blokje van mijn Sylvia's Bridal Sampler afgemaakt!

Die hadden jullie niet aan zien komen, denk ik. Van deze hele rij heeft er nog geen enkel blokje op mijn blog gestaan. Maar ik ben gewoon niet aan bloggen toe gekomen; het was erg druk. Het is een wonder dat ik nog tijd nog voor quilten vrij heb weten te maken. Een noodzakelijk wonder, want zo lang ik quilt, ben ik niet weer overspannen geraakt, mijn beste therapie!

131. Courthouse Steps

Ik had al eens alle blokjes getekend, dus het in elkaar zetten kon in elk vrij momentje gebeuren.

Op woensdag de 18e heb ik overdag echt even tijd voor mezelf genomen lekker gewerkt aan wat blokjes. 's Avonds had ik geen vrije tijd, want toen moest ik op de planken staan: de eerste opvoering van de mijn zelfgeschreven kerstmusical waarin ik tante speelde! Het was super om te doen! De opmerkingen die ik heb gekregen waren ook positief, dus helemaal vol van adrenaline zat ik 's avonds laat op de bank, niet in staat om nog een draad door een naald te krijgen.

132. Card Trick

Op donderdag moest ik overdag gewoon lesgeven en 's avonds was de tweede voorstelling van de musical, andermaal een superervaring, hoewel ik bekaf was en de leerlingen ook.

Op vrijdagochtend voerden we het stuk voor de laatste keer op, dit keer voor alle leerlingen van de school. Bijzonder. Dante was er bij, zijn opa en oma pasten op en zij waren even naar de school gelopen. Toen ik het toneel op kwam, riep hij luidkeels: "Mama!" Toen ik vroeg in de middag weer thuis kwam, was er echter geen kind meer te bekennen, mijn oudste niet, maar ook de jongste niet.

133. Clay's Choice

Dit was gelukkig de planning, het was niet zo dat opa en oma zonder onze toestemming de kinderen ontvoerd hadden. Manlief en ik zouden een weekendje samen weg, naar Brugge! Dit hadden we een poos geleden al gepland, nog voordat ik wist dat ik op vrijdagochtend op de planken zou moeten staan. Ik weet niet of ik anders deze zonder meer gehaaste planning had aangedurfd. Ik had net de dikke laag toneelmake-up verwijderd en ik zat alweer in de auto, waar ik nog mijn boterhammetjes oppeuzelde.

134. Cut Glass Dish

Het was een reis van bijna vijf uur. De files vielen mee. Het laatste stuk van de route, van Antwerpen naar Brugge, was niet meer echt snelweg. Vrij plotseling waren er stoplichten waar je ineens van 90 km/u stil mag komen te staan. 'n Hele uitdaging.

Om half 6 waren we in Brugge, ingecheckt in Hotel Asiris. Om 6 uur stonden we op de Markt, waar een grote kerstboom stond en waar we zo tegen het Belfort opkeken. We moesten een plekje vinden om te eten, maar de meeste restaurantjes zaten al vol. Uiteindelijk hebben we lekker gegeten bij een pizzeria. Beetje gek, Italiaans eten in België en we namens ons voor de volgende dag wat Vlaamser te eten. 's Avonds dwaalden we door de prachtig verlichte straten en we dronken een (te zure) gluhwein op de kerstmarkt.

135. Windblown Square

De eerste activiteit van de zaterdagmorgen was de beklimming van het Belfort, 366 treden! Het carillon speelde terwijl wij naast de enorme speeldoos stonden en we konden het mechaniek precies volgen. Bovenin het Belfort werden we zo ongeveer weg gewaaid; het was guur, nat weer op zaterdag. Erg jammer...

We liepen daarna verder door het oude stadscentrum, via de Rozenhoedkaai, een van de mooiste uitzichten van Brugge. En dat wil wat zeggen, want overal staan mooie huizen, echt prachtig.

136. Kaleidoscope

In het Sint-Janshospitaal hebben we de geschiedenis van het eerste ziekenhuis van Brugge bekeken. Daar hing ook een mooie collectie werk van de Brugse schilder Hans Memling. We kochten ook een roman over hem die ik nu met veel plezier aan het lezen ben: De meester van Brugge.

's Avonds aten we in een leuk Vlaams restaurant: wildpaté, lekkere vis en crème brûlée. Misschien nog steeds niet helemaal Belgisch (waar ligt die grens met Frans eten?), maar wel erg lekker. 

Na dit romantisch etentje maakten we het zowaar nog romantischer door in een typisch toeristisch koetsje door het paard Mustang door Brugge gereden te worden. Het was superieur! De gids vertelde ondertussen van alles over de stad en wij zaten lekker onder een deken om ons heen te kijken.

We eindigden de avond in een kroeg, waar manlief geen genoeg van de Brugse Zotte kon krijgen en waar ik Martine Fiero ontdekte.

137. Duck and Ducklings

Zondagochtend brak alweer de laatste dag in Brugge aan. Na een goed ontbijt checkten we uit in het hotel. Onze tas zetten we al in de auto, maar de auto zelf lieten we staan voor het hotel. Lopend waren we in zo'n 7 minuten op de Markt, met de auto zou dit zo'n 20 minuten kosten, plus diezelfde tijd voor het parkeren van de auto, vertelde de hoteleigenares.

We hebben de hele route die we de avond ervoor met het paardje hadden afgelegd nog eens bij daglicht gelopen. Het Minnewater was prachtig, de Begijnenhof eveneens. Als afscheid van Brugge dronken we op een terrasje op de Markt nog een chocolademelk met slagroom. Belachelijke prijzen trouwens, maar met het zonnetje op de rug was een terrasje in december helemaal nog niet zo'n raar idee.

138. Double Nine-Patch

De terugreis verliep spoedig. We zijn direct doorgereden naar Noord-Groningen, waar de kinderen bij mijn schoonouders logeerden. We hadden voor hen Belgisch bier en Belgische chocola mee. Perfecte souvenirs. Zelf had ik verlekkerd naar al het kant in de winkels gekeken, maar ik zou dat toch liever handgemaakt hebben en dan is het direct weer onbetaalbaar. Misschien zelf maar eens maken?

De kinderen hadden heerlijke dagen bij hun opa en oma gehad. 

Op maandagochtend zijn we met z'n vieren weer naar huis gereden, waar thuis direct de Lego-Bouwdagen startten. Elke zomer en winter zetten we zoveel mogelijk Lego weer in elkaar. Het kost veel tijd. De kinderen worden wel elk jaar minder destructief, maar ze verzamelen ook elk jaar meer Lego, dus het blijft een hele klus. Gelukkig kunnen ze nu zelf ook al meehelpen.

139. Broken Dishes

Toen braken de kerstdagen aan. De eerste kerstdag brachten we door met mijn familie bij mijn zusje. Ze had een heerlijke gourmet georganiseerd. De kinderen vonden met name het spelen met hun twee nichtjes fantastisch.

Tweede Kerstdag waren wij aan de beurt. Manlief is vrij culinair aangelegd en vindt het ook leuk om een hele dag in de keuken te staan. Dat hoeft van mij dus weer niet, ik weet mijn tijd wel anders te besteden! We aten als eerste een creatie van mij: gerookteforelsoep. Lekker en niet al te bewerkelijk.

Daarna aten we een rotello met pompoen, spinazie en ricotta. Heerlijk, maar mensen, wat een werk!

Het hoofdgerecht was kalkoen (een bescheiden beestje, anders paste hij niet in de oven) met aardappelpuree (helemaal zelf gemaakt en door een zeef gehaald en zo, de zeef sneuvelde), stoofpeertjes, spruitjes met amandelen en worteltjes. Het toetje was een chocolademoussetaart, waarin wel een halve kilo chocola en net zoveel suiker en een pakje boter was verwerkt. Caloriebommetje. En er is nog van over ook. Ik heb straks een hoop goede voornemens. 

140. Diamond Friendship

Mijn schoonouders en manliefs oma (bijna 91 jaar) vertrokken vrij op tijd, dus toen de chaos in huis hersteld was, de kinderen in bed lagen en de vaatwasser de tweede ronde draaide, had ik tijd voor mijn lapjes. Blokje 139 maakte ik af en om half 12 's avonds startte ik nummer 140. Die kostte niet heel veel tijd, zoals je kunt zien, dus even na twaalven had ik alle blokjes van de Sylvia's Bridal Sampler af. Zo! Nu nog sashings eraan en dan rij 14 vast aan de rest. Daarna de randen erom heen. En dan berg ik de top eerst even op. In Brugge hebben we wel zoveel centjes uitgegeven dat mijn handwerkbudget voor 2014 mager start (ik moet de vulling nog kopen). Bovendien, ik heb net een quilt af, ik hoef niet direct weer door te pitten, daar kan ik nog best een maandje of twee mee wachten.

En er zijn genoeg andere leuke dingen die op mij wachten! Morgen meer daarover!

130. Key West Beauty

Het is heel fijn dat niet alle blokjes van de SBS moeilijk zijn. Dit is dan weer een wat gemakkelijkere, die ik in twee avonden zo in elkaar had. En toen had ik zelfs nog wat tijd over om te lezen.

Ik ben dol op lezen, maar ik kom er vrij weinig aan toe. Mijn werk bestaat natuurlijk al voor een groot deel uit lezen en als docent Nederlands moet je ook bij blijven met de literatuur, maar 's avonds heb ik het vaak wel gehad met al die teksten en vind ik het heerlijk om in de lapjes te duiken.
Nu moet ik bepaalde boeken lezen omdat we met een groepje leerlingen meedoen aan de Inktaap, de literaire prijs van de jongeren. Eén van de boeken die ik moet lezen is 'Pier en oceaan' van Oek de Jong. En dat is zo dik! Meer dan 700 pagina's en dan allemaal nog in die kabbelende verteltrant... Ik ben bang dat ik er nooit doorheen kom! Heeft iemand dit boek gelezen en kan die me aanmoedigen? Heel graag!

129. King David's Crown

Help! Mijn schuurpapier is op!
Ik kon nog net de kleine malletjes maken, maar de grote, die lukten niet meer. Dus eerst maar weer eens langs de kluswinkel, zonder schuurpapier kan ik niet werken. Ik vraag me af hoeveel vellen ik al gebruikt heb voor de SBS. Genoeg!
Gelukkig kun je vrij veel malletjes opnieuw gebruiken (hoewel ik dat lang niet altijd in de gaten heb) en gaan de malletjes bovendien naar mijn moeder toe die ze ook nog een keer gebruikt voor haar SBS. Ik heb dus altijd een ingewikkeld systeem van nummeren, pakketjes maken en dan weer naar mijn moeder brengen. Het werkt.

Het blokje op de foto is echt wat feller dan het in werkelijkheid is. De foto was wat flets geworden, en ik heb die dus wat verbeterd, maar nu is het eigenlijk weer wat te fel. Nou ja, het idee is er...

Zondagmiddag lag de top weer uitgespreid in de keuken. Het past nog net... Ik leg dan allerlei stapeltjes stof erbij om te bepalen welke stoffen ik voor de volgende - en laatste! - rij blokjes ga gebruiken. Op deze manier voorkom ik dat ik dezelfde stoffen te dicht bij elkaar in de buurt heb. Ik heb ook niet één achtergrondstof, ik gebruik een stuk of tien, maar die moeten dan, voor het juist scrappy effect, weer niet naast elkaar komen. Dus da's even plannen. Maar dat vind ik helemaal niet erg.
We hadden een rustige zondag. Op zaterdagavond hadden we feestje gehad van buren die 40 jaar getrouwd zijn. Het was voor hen een verrassing en het was super geslaagd! Vanwege de oppas moesten wij om 12 uur weer thuis zijn, maar toen hadden we al een heel leuke avond gehad en toch ook genoeg gedronken. Dus de volgende dag maar even kalmpjes aan, vonden de kinderen ook helemaal niet erg. Die moeten door de week al zoveel dat een zondag nergens heen hoeven bepaald geen straf voor ze is.