Mini lil DragonZ Wind is af!!!

Mijn kleine coronadraakje is af! De lockdown is nog steeds gaande, maar dit borduurwerk is wel klaar. Het inlijsten moet waarschijnlijk nog even wachten, wellicht kan ik het bij de lijstenmaker nog afleveren, maar anders moet het gewoon even blijven liggen. 43100 steekjes, dus het is niet zo veel als ik het vergelijk met andere werken waar ik mee bezig ben. De achtergrond is gewolkte beige aida, 18 count en ik heb het geborduurd met 2 draadjes dmc. 

Lockdown draak

 

Vorig jaar maart of zo startte ik Mini lil Dragonz Wind van Sheena Pike, een patroon van Heaven and Earth Designs. We zaten toen in een lockdown en als coronatroost voor alle leuke uitjes die mijn neus voorbij gingen (een stedentrip naar Lissabon bijvoorbeeld, met oudste zoon, we zijn nog steeds niet geweest) mocht ik toen iets voor mezelf kopen. Dat werd dit kleine monstertje.

Ik zit nu op 91%, nog 3900 steekjes, wat nog deze maand te doen valt. Dan heb ik een finish, maar ik ben bang dat er voor corona en voor de lockdown nog geen finish is. We zitten weer midden in een lockdown en waarschijnlijk komt daar deze week ook nog een avondklok overheen. In de praktijk merk ik daar niet zo veel meer van, want ik ging toch al nergens meer heen. Ik mis het dansen, merk dat ik nu echt minder moet eten om in vorm te blijven 😃 en ik mis het zonder gedoe bij vrienden of familie kunnen zijn, maar het is nu wat het is... In de dagelijkse praktijk loop ik vooral tegen de situatie op school op, we geven les aan de examenklassen, maar die leerlingen moeten nu wel 1,5 m afstand houden, wat denk ik ook heel verstandig is. Maar klaslokalen zijn daar natuurlijk niet op berekend. Dus we geven over twee lokalen les, terwijl een gedeelte van de leerlingen in de aula weer praktisch bovenop elkaar kruipt, soms ook heel letterlijk. 

Oudste zoon zit in havo-2 en cijfermatig mag het nog wel wat lekkerder gaan. En dat gaat het meestal ook, het tweede half jaar is hij altijd echt op stoom en maakt hij goed wat hij in het eerste half jaar heeft laten liggen, gaat al zo sinds groep 3. Maar het is nu de vraag hoeveel cijfers er nog bij gaan komen en hoe zijn school dan omgaat met de stand van zaken. Het is natuurlijk ook de vraag of hij wel voldoende basis heeft voor havo-3 na twee jaren waarin corona beslist invloed op het onderwijs heeft gehad. Hij maakt zich daar wel zorgen over, maar het enige wat ik hem kan vertellen is dat hij moet laten zien wat hij kan en nu zo veel mogelijk moet oppikken. Hij is sowieso aan het leren, hoe zijn volgend jaar er ook uitziet. 

Het is dus met alles leven bij de dag, vooruit kijken waar nodig, maar niet te veel, want je kunt toch niet voorspellen hoe volgende week of volgende maand eruit ziet. Ik hoop zo enorm dat we een rustige zomer in kunnen. We zitten met ons werk en met ons gezin beslist niet in de slechtste situatie, maar ik merk wel dat we vermoeid raken. Kan me niet eens indenken hoe dit voor mensen in de zorg moet zijn, dit lijkt me zo ongelofelijk heftig! En dan doen we maar wat wij kunnen bijdragen: thuisblijven, ons uiterste best doen niet besmet te raken, zodat het in de zorg niet nog zwaarder wordt. En ondertussen maak ik dan gewoon maar wat borduursteekjes en plan daarvoor dus toch wel die finish. Ik geloof dat ik mijn borduren nog wel aardig onder controle heb.

Nieuw jaar en de stand van zaken

 Het nieuwe jaar start voor mij vaak met een retraite bij mijn moeder en dan handwerken we, dagenlang. Dat geeft direct een prachtig moment om even de stand van zaken voor mijn borduurwerken te laten zien, want ik ben nogal trouweloos geweest in het bloggen, sorry...

Het is natuurlijk ook een gek jaar, waarin aan de ene kant meer ruimte ontstaat voor handwerken omdat er zo veel anders niet mag. Maar aan de andere kant kosten veel gewone dingen, ook in het werk, meer energie en meer aandacht, waardoor ik 's avonds niet alleen gefocust ben op lekker borduren, maar ook op wat er nu weer in het nieuws komt, of hoe ik de lessen nu weer ga doen (de combinatie van afstand- en live onderwijs). Komende week hebben mijn kinderen thuis les, maar manlief en ik gaan naar het werk om onze examenklassen live les te geven. Tussendoor zoveel mogelijk naar huis. De jongste zit in groep 8, dus van noodopvang wil ik liever ook geen gebruik maken, we proberen nu eerst hoe het zo gaat.

Als eerste mijn schildpad, Sea Turtle Spirit of Serendipity. Inmiddels ben ik over de helft, hoera!

Dan mijn draakje, corona-projectje. Dit is Lil Dragonz Wind, hier heb ik 75% in zitten. Dit is sowieso het eerste werkje dat afkomt, het is natuurlijk ook het kleinst, dit is een mini en het is niet vullend borduurwerk, je blijft hierbij ook achtergrond zien.

Dan de huisjes, Hidden Harbor. Daarmee ben ik op 39%. Dit is ontzettend leuk borduren, maar ook intensief omdat er zoveel kleurwisselingen in zitten. Erg veel confetti dus, kleurtjes waarmee ik maar enkele steken hoef te doen en dan alweer een andere kleur.

En dan tot slot mijn klok, Its about time. Dit is een enorm geval, waar nog maar 9% in zit, dus dit borduurwerk blijft nog jaren bij me. Prima!

Maar zoals ik al zei, hebben mijn moeder en ik nu een soort borduurretraite. Heerlijk veel handwerken, hoewel we gisteren ook braaf anderhalf uur in het bos gewandeld hebben. 

Dit is de toestand op tafel: twee laptops met Pattern Keeper (mijn moeder is ook óm) en meerdere bakken borduurgaren. De borduurwerken zelf lagen net even op de tafel voor om gefotografeerd te worden.

En dit is dan mijn moeders borduurwerk: Coming to Room. Prachtig vind ik deze ook! Ze is nu op 25,6%, dus nog lekker veel borduursteekjes te gaan.

Ik wens jullie een handwerkrijk, gezond en gelukkig nieuwjaar!

100 Dagen Lil Dragonz Wind

Weer een uitdaging van HAED: 100 dagen in ieder geval 30 steekjes borduren aan hetzelfde borduurwerk. We startten 1 augustus en ik koos mijn corona-draakje, niet wetende dat we tijdens deze periode vrolijk weer een lock-down zouden induikelen.

Dit was mijn startpunt. Midden in de zomer, lekker weer, druk met klussen, want er kwam een nieuwe keuken in. Weinig last van corona, want we mochten vrij veel en we hoefden vrij weinig.

Dit is 100 dagen later, 8 november, vandaag dus 9 november. Ook al is het onze trouwdag vandaag (15 jaar, jippie!) even uit eten zit er niet in. Ik zal vanavond een heerlijke lasagne op tafel zetten, wat toch wel een van de lievelingsgerechten van manlief is. 

Omdat we beiden in het onderwijs zitten, gaat ons werk gewoon door, waar ik blij mee ben omdat ik het voor de leerlingen beter vind, maar wat ik toch ook wel als spannend ervaar. We hebben alle ramen constant open staan, maar ondertussen zit je wel met zeker 25 mensen, meestal meer, in een niet zo heel groot lokaal. Het schijnt dat jongeren niet zo heel erg besmettelijk zijn, laten we daar vooral op hopen. 

De tegenstelling is zo groot, we zijn er op school natuurlijk wel mee bezig, maar als ik dan hoor dat mijn zwager formulieren in drievoud moet invullen om op zijn werk iets te mogen printen, dan krab ik me toch wel even achter mijn oren, waar het sowieso al wat jeukt van die constante mondkapjes. 

Inmiddels zitten er bij mijn draakje heel wat steekjes bij, ik zit nu op 69,1% van dit borduurwerk, het koppie is vrij groot. Dat zie je ook wel aan het oog, dat is ook giga. En dan komt er nog een oortje aan en twee hoorntjes. Het is echt wel leuk. 

Het is maandagochtend, normaal gesproken ga ik dan naar dansles op de sportschool, maar dat kan niet meer. Ik was er al een week eerder mee gestopt dan het vanuit overheidswege moest. Het voelde niet meer goed, terwijl de besmettingen aan alle kanten stegen nog met tien mensen actief te gaan doen in een -gelukkig niet zo kleine- ruimte. Ik ben niet zo bang voor mezelf, vergeleken met school was dit voor mij een vrij klein risico, maar ik kon juist door mijn werk wel een risico vormen voor de oudere dames voor wie het dansen nog een van de weinige uitjes was. Nu wordt er weer via Zoom dansles gegeven, maar dat is niets voor mij. Ik borduur dan maar een uurtje en laat de hond wat langer uit voor de nodige lichaamsbeweging.

Veel sterkte allemaal en laten we ons gelukkig prijzen dat we een heerlijke hobby hebben waarvoor we de deur niet uithoeven!

Dat heeft een staartje

Alweer heel snel een foto omdat ik vind dat dit er zo leuk uitziet en ik de tussenfases van dit borduurwerk ook onthouden wil.

Gisteren heb ik veel geborduurd, maar ook een fietstocht van anderhalf uur gemaakt. Heerlijk door de bossen en de weilanden, lekker uitwaaien! Mijn reden om op de fiets te stappen waren twee kleurtjes die ik miste en dan houd je lege stukjes en dat vind ik niet leuk. Jammer genoeg was één kleur er ook niet in de winkel, kleur 03, een van die nieuwere kleuren van dmc. Eerder kon ik die ook al niet in de webwinkel bestellen, dus misschien dat het verfbadje van 03 even niet zo goed meewerkte? Nou ja, er missen nu twee kruisjes in het grijze gedeelte, vlakbij het blauw, pas later in het borduurwerk heb ik weer 03 nodig. De andere kleur was 3844, dat is een prachtige felblauwe tint, daar kon ik echt even niet zonder voor het blauwe gedeelte in dit borduurwerk.

Ondertussen ben ik lekker naar een luisterboek aan het luisteren, eentje van Dan Brown, best spannend. Jongste zoon is buiten aan het spelen, oudste zoon speelt een computerspelletje en manlief is verdiept in een boek. Zo-even hebben we nog een spelletje gedaan, nu het buiten zo nat en kil aandoet, is dat een prima middagbesteding.
De hond is aan het slapen na zijn wandeling en borstelbeurt. Reminder to myself: niet weer de hond borstelen en dan in dezelfde kleren weer gaan borduren. Ik ben bang dat dit geborduurde wezentje een ondervacht van hondenhaartjes krijg, maar ik heb mijn best gedaan om ze er allemaal weer uit te plukken. 😅 Het beestje heeft een staartje, maar dat hoeft niet de staart van Sherlock te zijn.

De stad groeit en corona-troost

De afgelopen weken heb ik weer veel gewerkt aan Hidden Harbor. Er zijn weer verschillende huizen bijgekomen. Ik denk dat je wel kunt zien dat dit werk nogal wat confetti-steekjes heeft, maar dat vind ik niet erg, als het maar niet alléén maar aan- en afhechten is. Hier zit wel een mooie balans in. 

Er is ook nog een borduurwerk bij gekomen 😋 Dit borduurwerk is een beetje corona-troost, even iets leuks om mezelf wat te gunnen in een tijd waarin de meeste leuke dingen niet goed kunnen.

Ik word altijd erg blij van blauw en paars en dat zit hier ruimschoots in. Het is een mini van Heaven and Earth Designs, dus deze zal niet te gek veel jaren kosten. Ik laat even niet het 'af' plaatje zien, het is ook wel grappig als ik jullie nog enigszins kan verrassen waar het heen gaat met dit borduurwerk. Wie weet al wat het wordt?

En de toestand thuis nu? Eigenlijk verloopt alles goed, maar wat me nu wat begint op te breken is dat alles steeds zo hetzelfde is. Er is weinig waar je naar toe kunt leven. Het is logisch, maar dat maakt het wel een beetje saai. In de meivakantie ging het reisje dat oudste zoon en ik naar Lissabon zouden maken niet door. Ook de rondreis in Schotland in begin juli lijkt niet haalbaar en we hebben de reis verschoven naar volgend jaar. Onze zomervakantie gaat zich afspelen in Backyardian, maar wat zijn we gelukkig en dankbaar dat we een tuin hebben, ik weet dat er veel mensen veel beroerder voorstaan dan wij en wel aangewezen zijn op het park of het strand, waar het vervolgens weer veel te druk wordt...

De jongste mag sinds twee weken weer twee dagen in de week naar school. Daar is hij dolgelukkig mee. Hij mist natuurlijk wel de rest van de klas, maar de andere helft ziet hij vanaf 8 juni weer. De oudste krijgt nog steeds alleen digitaal onderwijs, dat wel uitstekend verloopt. Hij is hard aan het werk en lijkt de structuur goed te begrijpen. Beide jongens trainen ook weer voor voetbal, de oudste wel op 1,5 meter afstand. Hij is 12, maar voetbalt in een team waarin ook 13-jarigen zitten en dan zijn de regels strenger.

Ze spelen ook veel buiten met een kleine ploegje andere jongens, allemaal 12 jaar of jonger. Ik ben blij dat ze op die manier wat van hun energie kwijt kunnen en het is voor mij heerlijk om af en toe wat momenten te hebben dat ik alleen ben. Waar ik ook blij mee ben, is dat de sportschool sinds kort buiten sport verzorgt. Ik kan dus weer mijn zumba-lessen doen, waarbij we voor de spiegelende wand van het Thialf staan. We haalden daarmee zelfs de krant met onderstaande foto (helaas niet van ons meest synchrone momentje, dit doen we meestal beter!). Zoals je ziet, keurig op afstand van elkaar. Zodra het sporten afgelopen is, moeten we wegwezen, anders zijn we aan het samenscholen en dan wordt het wellicht toch wel een erg dure sportles. Maar fijn om weer wat meer te bewegen (naast alle wandelingen met de hond), doordat ik ook wel eens wat extra bak (ook corona-troost), merk ik toch ook wel een corona-kilootje.

Mijn man en ik geven dus ook nog steeds digitaal les. Hij is veel op school omdat hij als examensecretaris van alles rondom de toetsen aan het regelen is. Ik ben vanaf thuis een diplomering aan het uitdenken die binnen de grenzen van het huidige mogelijke komt, maar wel tegemoet komt aan het samenzijn. Deze examenlichting heeft ruim twee maanden geleden zonder dat de leerlingen het van tevoren wisten, de laatste schooldag gehad. Daarna is de klas niet meer bij elkaar geweest. Bij een diplomering moeten we daar iets mee kunnen, maar het vergt wel wat extra afslagen in het denkproces. We gaan er hopelijk iets moois van maken, ik gun het juist deze groep leerlingen zo enorm!

Fijn hemelvaartsweekend en happy stitching!