Borduurring voor de enorme reuzenlap

 

Ik had niet verwacht dat de lap stof al zo snel moeilijk te hanteren werd, maar dat was toch het geval. Zodra ik verder van de onderrand afkwam, kon ik het al moeilijk vasthouden. Ik heb geëxperimenteerd met het oprollen van de stof, maar dat gaf een rol van ruim een meter. En nu dus een borduurring. Nou ja, eigenlijk een quiltring van 30cm doorsnede, waarin ik het werk gespannen heb en de omringende stof heb opgerold en rond de ring gebonden. Als ik de ring tegen de tafel aanleg, hoef ik hem niet vast te houden en kan ik met één hand boven en één hand onder de stof werken. Het is een volkomen andere methode dan ik gewend was, ik werkte altijd met de 'naaimethode', maar die werkt niet meer met de stof in de ring. Het gaat langzamer, maar ik begin er al behoorlijk aan te wennen. En het wordt zo ontzettend mooi! De foto doet het werk geen recht, maar dat is natuurlijk wel vaker het geval bij borduurwerk.

Update 1 augustus

8916 steekjes erin, 22,51%

Wat is zomervakantie iets fantastisch! Dit jaar nog steeds geen Schotland vanwege Corona, maar we hebben een kleine week op een camping net over de grens in Duitsland doorgebracht, kamperen met onze tent, om daar een stukje vrijheid te ervaren en daarna vooral heel erg weer het comfort van thuis. Misschien ben ik niet meer zo geschikt voor kamperen... Ik had dit werkje mee, hiervoor hoef ik geen PatternKeeper te gebruiken, dus dan hoeft de laptop niet mee. Voor de andere borduurwerken hóef ik natuurlijk ook geen PK te gebruiken, maar het maakt het wel zoveel gemakkelijker!

Daarna zijn we nog een paar dagen naar 'Holland' geweest: Archeon, Leiden, Naturalis, Den Haag, Amsterdam, het Rijksmuseum en Madame Tussaud's. Ondertussen overnacht in fijne hotels en lekker uit eten geweest, dus dat waren de luxe dagen van onze vakantie.

Verder ben ik afgelopen maandag gestart met het Pieterpad! Ik heb de eerste etappe (Pieterburen - Winsum) alleen gelopen, maar ik zal bij volgende etappes regelmatig gezelschap krijgen van mensen die wel een keertje meewillen.

Woensdag heb ik een fietstocht van 75 km gemaakt. Dat voelde ik behoorlijk, gek genoeg niet in mijn benen, maar in mijn onderarmen, een soort zeurende pijn die best vervelend was tijdens het borduren. (Dan borduur je toch even niet? Eh, nee, geen optie.) Gelukkig vandaag weer okay.

Ik vermaak me enorm met deze grote lap stof. Manlief heeft een deadline in zijn agenda gezet voor over zo'n 10 jaar. Dan zou ik op de helft moeten zijn. Ik vraag het me af... Wat ik nu allemaal al gedaan heb, is nog steeds maar 1,72 %. Geeft niet, het gaat om het proces, het prachtige resultaat is alleen maar heel mooi meegenomen. Het enige waar ik me wat zorgen over maak, is hoe ik het straks vast moet houden als ik meer midden in de lap kom.

Vandaag gun ik mezelf weer een borduurdagje na alle activiteit van de afgelopen week. Nog twee weken vakantie, even volop van genieten!

Update 1 juli

 Ik heb het grootste gedeelte van juni gedacht: ik moet nog een update voor het blog doen. Maar dan komt het er toch niet van. Het was een enorm hectische periode. De examens gaan me nooit in de koude kleren zitten, dat is zo waanzinnig veel extra werk en als tijdvak 1 er eindelijk opzit, begint tijdvak 2, waardoor ik nu eigenlijk nog steeds vermoeid ben. We hebben gisteren de uitslag van tijdvak 2 gehad en dinsdag begint tijdvak 3... Gelukkig doen er geen leerlingen van mij nog examen Nederlands, maar ik heb nog wel twee mentorleerlingen die nog bezig zijn met hun examens afronden. Corona zorgt voor een never ending examenperiode en ik merk dat ik inmiddels toch wel een beetje op ben. Dinsdag ook diplomering voor de leerlingen die al geslaagd zijn, 18 van mijn 20 mentorleerlingen zijn er al, dus ik schrijf 18 toespraken. Hoe vang je de begeleiding van een jaar of regelmatig meerdere jaren in een toespraakje van een minuut, terwijl je nog wel echt iets eigens over de leerling wilt zeggen? Ik vind het elk jaar best wel ingewikkeld.

Hidden Harbor, nu op 52,31%.

Oudste zoon kon in de afgelopen periode ook eindelijk weer hele weken naar school. Daarvoor was het telkens om de dag, waardoor de school het zo goed mogelijk heeft aangepakt. Maar de thuisdagen met het online de lessen volgen, waren lang en niet zo leuk. Oudste zoon zat zomaar weer in het ritme van elke dag op het fietsje richting school en genoot van de dagen met al zijn klasgenoten. Het is nu bijna klaar. Maandag wordt over zijn lot beslist voor het komend jaar. Hij komt op zijn doorstroomcijfer 0,02 tekort, dus hij wordt besproken in de rapportvergadering. Ik kan me niet goed indenken dat een leerling die maar één onvoldoende heeft (een 3,6 voor Frans, dat vindt hij zo verschrikkelijk, wat ik eerlijk gezegd erg goed begijp) het jaar over moet doen omdat het doorstroomcijfer net iets tekort komt, iets wat vrij gemakkelijk terug te brengen valt op de online lessen en de verminderde onderwijstijd die hij heeft gehad. Maar toch, het is de rapportvergadering, daar gebeuren weleens onvoorspelbare en onvoorstelbare dingen...

Its about time, 12,01%

Jongste zoon is de afgelopen week op kamp geweest. Niet ver weg, maar wel weg met z'n allen. Hij heeft een geweldige tijd gehad en kwam gisteren behoorlijk vermoeid thuis. Direct 3,5 uur bijgeslapen, daar was hij aan toe. Volgende week heeft hij zijn laatste week basisschool met op dinsdag de première van de film die ze met z'n allen hebben gemaakt. Hij heeft zin in de middelbare school. Ik vind 'm nog zo'n ukkie, maar dat komt ook door zijn broer die inmiddels richting de 1,80 m loopt. Hij zal vast niet opvallen tussen de andere brugpiepers. 

Sea turtle Spirit of Serendipity, 58%

Onze vakantie naar Schotland gaat voor de tweede keer niet door. Schotland zit nog steeds op slot en de huisjeseigenaren wilden op een gegeven moment de reservering annuleren omdat we er toch niet heen konden, zo konden zij de huisjes opnieuw verhuren - aan Schotten. Ik vind het erg jammer, had graag dit jaar weer echt iets ondernomen, maar het zit er gewoon nog niet in.

De cijfers zijn wel goed, mondkapjes hoeven haast nergens meer, behalve op school en in het OV en we zijn gisteren voor het eerst sinds een jaar weer uit eten geweest. 

We gaan een week kamperen in Duitsland, vlak over de grens bij Coevorden. Daarna snel weer naar huis voor onze tweede vaccinatie. Daarna gaan we nog wat stedentrips doen in Nederland. Ook in Nederland heb je verschrikkelijk mooie steden. En nu de musea weer open zijn, kunnen we ook nog even gebruik maken van onze museumjaarkaart. 

Mysterieproject, 0,86% Weet iemand trouwens al welke HAED dit is?

Ik kan de dagen nu aftellen. Ik heb zo veel zin in weer wat meer zelfbeschikking over mijn tijd. En ik wil zo veel boeken lezen en zo veel borduren en het huis weer helemaal in orde hebben en... en... Eerst maar gewoon weer eens uitrusten. Misschien een etappe of 2 van het Pieterpad lopen. Wat procenten van elk borduurwerk doen.

Rood. 13,64%

Update 1 mei

 Time flies when you're having fun! Maar ook als je het gewoon vrij druk hebt. De afgelopen weken stonden in het teken van het afronden van het schoolexamen op school. Met twee examenklassen en twintig mentorleerlingen in de examenklas heeft me dat wel bezig gehouden. 

Maar gelukkig is het de meeste avonden gelukt om toch weer lekker wat steekjes te zetten. Hierbij mijn werkjes!

Mijn schildpad heeft nu 57,7% van z'n steekjes. Er komt nog een heleboel water aan, maar binnenkort kijkt het beestje me ook aan.

Aan 'Its about time' heb ik niet zo veel gedaan, maar het blijft een prettig werkje om er even bij te pakken. Ik weet dat dit een langetermijnproject is, het gaat niet om het afkrijgen, maar gewoon lekker om het eraan werken. 11,34% nu.

'Hidden harbor', een plaatjes waar ik volgens mij best zou willen wonen. Ik heb bijna een pagina bovenaan af! Daarna begin ik weer een nieuwe kolom onderaan. Hier zit nu 45,83% in.

Dan zou het klaar moeten zijn. Ik had drie werkjes waarmee ik bezig was.

Had, ja. Ik heb toegegeven. Big time.

Dit is mijn nieuwste aanwinst. Het is een zogenaamde supersize, wat betekent dat er ongelofelijk veel steekjes inzitten en ik niet verwacht dit in de komende 15-20 jaar af te ronden. Hoezo commitment?!

De 4279 kruisjes die er tot dusver inzitten zijn 0,6% van het totaal. Do the math... 

Ik ga op een later moment meer over dit idiote project vertellen, maar geloof me, ik geniet er enorm van!

Dit is trouwens op 20 count easycount aida, met twee draadjes.

En als je dan toch al toegegeven hebt, kun je het ook beter goed doen. Dit is met 1 draadje op 20 count rustico aida en het borduurt heerlijk simpel. Dit is dmc 115, daar zit kleurverloop in het garen, dus dat leuke effect ontstaat helemaal vanzelf. Ook hier nog even geen totaalplaatje, je ziet wel waar het heen gaat!

Nu is het meivakantie. Wat een zaligheid! 16 dagen voor mezelf en voor ons gezin. Manlief en ik gaan er ook nog een paar dagen op uit terwijl mijn moeder hier is met de kinderen en huisdieren. Ik heb er enorm veel zin in. Lekker veel lopen - als het weer wat meezit - en gewoon even weg zijn. Maar uiteraard gaat er een borduurwerkje mee en misschien ook wel twee.

Bladzijde af Hidden Harbor

 

En ik heb er weer een bladzijde bij! Deze kolom van Hidden Harbor moet nu nog een bladzijde en dan heb ik drie kolommen af. Dan zit ik ook bijna op de helft. Nu heb ik zo'n 41%.

Ik vind dit zo'n leuk borduurwerk! Veel afwisseling met al die verschillende huisjes. De bladzijde die ik nu heb bestaat uit een stukje heuvellandschap, dus er zitten ook stukken in die sneller borduren.

Afgelopen zaterdag was ik bij een quiltvriendin die ik tijdens mijn quiltcursus in Earnewâld heb leren kennen. De cursus en de quiltwinkel zelfs bestaan nu niet meer, maar gelukkig heb ik het contact met haar gehouden. Op het moment zijn we beiden in borduurstemming, dus zaten we met een pot thee en chocola en ons borduurwerk aan weerskanten van haar brede tafel. Veilige afstand, maar wel gezellig samen borduren. 

Serendipity februari

 

Mijn mooie schildpad heeft ook de nodige aandacht gekregen, 7235 steekjes maar liefs. Er staat een groot deel van zijn kop op, vlekken die zwart lijken maar stiekem uit heel veel kleurtjes bestaan.

Dit was de schildpad vorige maand:

Dit is nu de hele schildpad. Ik borduur dit op 16 count aida, wat ik achteraf beter niet had kunnen doen omdat de lap nu echt wel heel groot is, het geborduurde gedeelte is 71,5 cm. Ik durf nog niet over inlijstkosten na te denken... Misschien maak ik er ook wel een wandlap van.

Dit werk zat op 52,57% en na februari op 56,12%. Inmiddels dus ruim over de helft, yeeh!

De komende maand zal ik Hidden Harbor er weer bij pakken, daar heb ik alleen begin januari aan gewerkt, dus ik heb wel weer eens zin in mijn huisjes!

Its about time februari

 In februari heb ik weer aardig wat gedaan aan Its about time. Het blijft een leuk werk, maar het is zo ontzettend groot!

Even wat betreft de statistiekjes: ik heb 5389 steekjes gedaan, dat zijn dus bijna 54 hokjes van 10 bij 10. Ik was op 9,29% en nu op 11,09%, ach ja, het schiet op! ;)

Dit was de vorige foto:

Verder ging februari in grote lijnen zoals januari. Nog steeds lock down, nog steeds voor mij alleen de examenleerlingen op school, nog steeds online onderwijs voor oudste, maar jongste zit in groep 8 van de basisschool en hij mocht wel weer naar school. 

De moeder van een vriendin van mij is overleden aan corona. Dan komt het toch wel weer even erg dichtbij. Ze had wel een ziektegeschiedenis, maar ze was nog helemaal niet zo oud. 

En nu in maart gaan we weer met meer leerlingen op school starten. We hebben al alle examenklassers op school en om en om de helft van de andere leerlingen, wat betekent dat we met zo'n 450 leerlingen en alle docenten op school zijn. Dat lijken me meer dan voldoende contacten. 

Maar ondanks alle risico's vind ik het heerlijk om alle leerlingen weer echt te zien. 

Serendipity januari

 

Ik heb vooral aan het draakje gewerkt, maar ook aan de schildpad is nog wel iets gedaan. Hier dus even wat ingezoomde foto van het gebied waarbinnen ik vooral gewerkt heb, ik zit nu op 52,6%. Dit werk heeft nogal veel kruisjes, dus dat percentage schiet niet zo heel hard op ;)

Dit was de stand van zaken aan het begin van deze maand:

Ach, elk steekje is er weer één, niet waar!

Vierkant de beste! Quilt voor jongste zoon af

 

Ik realiseerde me bij het plaatsen van de af-foto van het draakje, dat ik een andere affo nooit had laten zien, namelijk de quilt die ik voor jongste zoon gemaakt heb. Het was wel een proces. Ik ben met alle vierkantjes begonnen, maar was die op een gegeven moment zó spuugzat. Toen heb ik caleidoscoopblokken die ik nog van een eerder probeersel had liggen erin verwerkt. En ook nog vier grote blokken 54-40 or fight om nog wat meer afwisseling in de quilt te krijgen. Ik heb bovenin nog wel weer vierkantjes verwerkt ( ik had alles vooruit al geknipt en had nog zo veel vierkantjes liggen), maar die heb ik wel weer geordend zodat je daar een omgekeerde regenboog of zoiets krijgt. 

Jongste zoon is er zielsgelukkig mee en heeft 'm nu als extra laagje in bed liggen, geen overbodige luxe met de koude nachten op het moment. En bij de warme nachten 's zomers is dit gewoon zijn deken, zegt hij, doet zijn broer ook. 

We waren in de kerstvakantie een weekje naar Ameland. Was best rustig, tijdens de lockdown. We hebben heerlijk gewandeld en we hadden een fijn huisje (alvast weer geboekt voor volgend jaar!). En natuurlijk moesten er vier quilts mee, je hangt toch net wat minder lekker op de bank zonder quilt.

Mini lil DragonZ Wind is af!!!

Mijn kleine coronadraakje is af! De lockdown is nog steeds gaande, maar dit borduurwerk is wel klaar. Het inlijsten moet waarschijnlijk nog even wachten, wellicht kan ik het bij de lijstenmaker nog afleveren, maar anders moet het gewoon even blijven liggen. 43100 steekjes, dus het is niet zo veel als ik het vergelijk met andere werken waar ik mee bezig ben. De achtergrond is gewolkte beige aida, 18 count en ik heb het geborduurd met 2 draadjes dmc. 

Lockdown draak

 

Vorig jaar maart of zo startte ik Mini lil Dragonz Wind van Sheena Pike, een patroon van Heaven and Earth Designs. We zaten toen in een lockdown en als coronatroost voor alle leuke uitjes die mijn neus voorbij gingen (een stedentrip naar Lissabon bijvoorbeeld, met oudste zoon, we zijn nog steeds niet geweest) mocht ik toen iets voor mezelf kopen. Dat werd dit kleine monstertje.

Ik zit nu op 91%, nog 3900 steekjes, wat nog deze maand te doen valt. Dan heb ik een finish, maar ik ben bang dat er voor corona en voor de lockdown nog geen finish is. We zitten weer midden in een lockdown en waarschijnlijk komt daar deze week ook nog een avondklok overheen. In de praktijk merk ik daar niet zo veel meer van, want ik ging toch al nergens meer heen. Ik mis het dansen, merk dat ik nu echt minder moet eten om in vorm te blijven 😃 en ik mis het zonder gedoe bij vrienden of familie kunnen zijn, maar het is nu wat het is... In de dagelijkse praktijk loop ik vooral tegen de situatie op school op, we geven les aan de examenklassen, maar die leerlingen moeten nu wel 1,5 m afstand houden, wat denk ik ook heel verstandig is. Maar klaslokalen zijn daar natuurlijk niet op berekend. Dus we geven over twee lokalen les, terwijl een gedeelte van de leerlingen in de aula weer praktisch bovenop elkaar kruipt, soms ook heel letterlijk. 

Oudste zoon zit in havo-2 en cijfermatig mag het nog wel wat lekkerder gaan. En dat gaat het meestal ook, het tweede half jaar is hij altijd echt op stoom en maakt hij goed wat hij in het eerste half jaar heeft laten liggen, gaat al zo sinds groep 3. Maar het is nu de vraag hoeveel cijfers er nog bij gaan komen en hoe zijn school dan omgaat met de stand van zaken. Het is natuurlijk ook de vraag of hij wel voldoende basis heeft voor havo-3 na twee jaren waarin corona beslist invloed op het onderwijs heeft gehad. Hij maakt zich daar wel zorgen over, maar het enige wat ik hem kan vertellen is dat hij moet laten zien wat hij kan en nu zo veel mogelijk moet oppikken. Hij is sowieso aan het leren, hoe zijn volgend jaar er ook uitziet. 

Het is dus met alles leven bij de dag, vooruit kijken waar nodig, maar niet te veel, want je kunt toch niet voorspellen hoe volgende week of volgende maand eruit ziet. Ik hoop zo enorm dat we een rustige zomer in kunnen. We zitten met ons werk en met ons gezin beslist niet in de slechtste situatie, maar ik merk wel dat we vermoeid raken. Kan me niet eens indenken hoe dit voor mensen in de zorg moet zijn, dit lijkt me zo ongelofelijk heftig! En dan doen we maar wat wij kunnen bijdragen: thuisblijven, ons uiterste best doen niet besmet te raken, zodat het in de zorg niet nog zwaarder wordt. En ondertussen maak ik dan gewoon maar wat borduursteekjes en plan daarvoor dus toch wel die finish. Ik geloof dat ik mijn borduren nog wel aardig onder controle heb.

Nieuw jaar en de stand van zaken

 Het nieuwe jaar start voor mij vaak met een retraite bij mijn moeder en dan handwerken we, dagenlang. Dat geeft direct een prachtig moment om even de stand van zaken voor mijn borduurwerken te laten zien, want ik ben nogal trouweloos geweest in het bloggen, sorry...

Het is natuurlijk ook een gek jaar, waarin aan de ene kant meer ruimte ontstaat voor handwerken omdat er zo veel anders niet mag. Maar aan de andere kant kosten veel gewone dingen, ook in het werk, meer energie en meer aandacht, waardoor ik 's avonds niet alleen gefocust ben op lekker borduren, maar ook op wat er nu weer in het nieuws komt, of hoe ik de lessen nu weer ga doen (de combinatie van afstand- en live onderwijs). Komende week hebben mijn kinderen thuis les, maar manlief en ik gaan naar het werk om onze examenklassen live les te geven. Tussendoor zoveel mogelijk naar huis. De jongste zit in groep 8, dus van noodopvang wil ik liever ook geen gebruik maken, we proberen nu eerst hoe het zo gaat.

Als eerste mijn schildpad, Sea Turtle Spirit of Serendipity. Inmiddels ben ik over de helft, hoera!

Dan mijn draakje, corona-projectje. Dit is Lil Dragonz Wind, hier heb ik 75% in zitten. Dit is sowieso het eerste werkje dat afkomt, het is natuurlijk ook het kleinst, dit is een mini en het is niet vullend borduurwerk, je blijft hierbij ook achtergrond zien.

Dan de huisjes, Hidden Harbor. Daarmee ben ik op 39%. Dit is ontzettend leuk borduren, maar ook intensief omdat er zoveel kleurwisselingen in zitten. Erg veel confetti dus, kleurtjes waarmee ik maar enkele steken hoef te doen en dan alweer een andere kleur.

En dan tot slot mijn klok, Its about time. Dit is een enorm geval, waar nog maar 9% in zit, dus dit borduurwerk blijft nog jaren bij me. Prima!

Maar zoals ik al zei, hebben mijn moeder en ik nu een soort borduurretraite. Heerlijk veel handwerken, hoewel we gisteren ook braaf anderhalf uur in het bos gewandeld hebben. 

Dit is de toestand op tafel: twee laptops met Pattern Keeper (mijn moeder is ook óm) en meerdere bakken borduurgaren. De borduurwerken zelf lagen net even op de tafel voor om gefotografeerd te worden.

En dit is dan mijn moeders borduurwerk: Coming to Room. Prachtig vind ik deze ook! Ze is nu op 25,6%, dus nog lekker veel borduursteekjes te gaan.

Ik wens jullie een handwerkrijk, gezond en gelukkig nieuwjaar!

100 Dagen Lil Dragonz Wind

Weer een uitdaging van HAED: 100 dagen in ieder geval 30 steekjes borduren aan hetzelfde borduurwerk. We startten 1 augustus en ik koos mijn corona-draakje, niet wetende dat we tijdens deze periode vrolijk weer een lock-down zouden induikelen.

Dit was mijn startpunt. Midden in de zomer, lekker weer, druk met klussen, want er kwam een nieuwe keuken in. Weinig last van corona, want we mochten vrij veel en we hoefden vrij weinig.

Dit is 100 dagen later, 8 november, vandaag dus 9 november. Ook al is het onze trouwdag vandaag (15 jaar, jippie!) even uit eten zit er niet in. Ik zal vanavond een heerlijke lasagne op tafel zetten, wat toch wel een van de lievelingsgerechten van manlief is. 

Omdat we beiden in het onderwijs zitten, gaat ons werk gewoon door, waar ik blij mee ben omdat ik het voor de leerlingen beter vind, maar wat ik toch ook wel als spannend ervaar. We hebben alle ramen constant open staan, maar ondertussen zit je wel met zeker 25 mensen, meestal meer, in een niet zo heel groot lokaal. Het schijnt dat jongeren niet zo heel erg besmettelijk zijn, laten we daar vooral op hopen. 

De tegenstelling is zo groot, we zijn er op school natuurlijk wel mee bezig, maar als ik dan hoor dat mijn zwager formulieren in drievoud moet invullen om op zijn werk iets te mogen printen, dan krab ik me toch wel even achter mijn oren, waar het sowieso al wat jeukt van die constante mondkapjes. 

Inmiddels zitten er bij mijn draakje heel wat steekjes bij, ik zit nu op 69,1% van dit borduurwerk, het koppie is vrij groot. Dat zie je ook wel aan het oog, dat is ook giga. En dan komt er nog een oortje aan en twee hoorntjes. Het is echt wel leuk. 

Het is maandagochtend, normaal gesproken ga ik dan naar dansles op de sportschool, maar dat kan niet meer. Ik was er al een week eerder mee gestopt dan het vanuit overheidswege moest. Het voelde niet meer goed, terwijl de besmettingen aan alle kanten stegen nog met tien mensen actief te gaan doen in een -gelukkig niet zo kleine- ruimte. Ik ben niet zo bang voor mezelf, vergeleken met school was dit voor mij een vrij klein risico, maar ik kon juist door mijn werk wel een risico vormen voor de oudere dames voor wie het dansen nog een van de weinige uitjes was. Nu wordt er weer via Zoom dansles gegeven, maar dat is niets voor mij. Ik borduur dan maar een uurtje en laat de hond wat langer uit voor de nodige lichaamsbeweging.

Veel sterkte allemaal en laten we ons gelukkig prijzen dat we een heerlijke hobby hebben waarvoor we de deur niet uithoeven!

Challenge gehaald!

 De Facebook-pagina van HAED daagde ons uit: 10.000 steekjes aan één borduurwerk in augustus en september. Dit was mijn startpunt: 

De 50000 had ik kunnen halen, maar dan had ik vanavond nog wat langer door moeten gaan. 

49847 is gelukt en daar heb ik vandaag nog stevig voor door moeten borduren.

Waarom dan precies? Gewoon, een uitdaging is toch leuk.

Avondlicht, tja, niets aan te doen. Maar blijft leuk.

Kolom van de stad af

Gisteren zette ik de laatste kruisjes in de tweede kolom van Hidden Harbor. Weer een bladzijde af!
Het is een uitdagend borduurwerk, nogal veel confetti, waardoor ik vaak niet meer dan 300 steken op een avond kan doen.
Nu weer door met de zeeschildpad, die borduurt wat eenvoudiger. Eens kijken hoeveel steken ik dan op een avond haal.
Maar helemaal eerlijk kan ik het niet meten. Er is sinds vanochtend een verandering in ons huishouden waardoor ik misschien wat minder aan steekjes zetten toekom...

Sherlock is er natuurlijk al heel lang. Hij is ruim 3 jaar en al best wel verstandig. Hij laat me rustig borduren, behalve als hij echt even accuut aandacht nodig heeft, dan legt hij zijn poten op mijn schoot, ongeacht of daar een borduurwerk ligt of niet.
Deze foto is van vanochtend. Sherlock heeft nog geen idee wat hem boven het hoofd (eeh kop) hangt.

Kiekeboe! Meet Maya! Dit prachtige poesje, driekleurig cypers, woont sinds vanochtend bij ons!

Ze eet al lekker, ook al is het nodig dat er nog even een voorpoot bij in de bak komt. De kattenbak weet ze ook te vinden. De korrels zijn natuurlijk fantastisch speelgoed, maar ze heeft ook door dat daar de plasjes moeten. 

En spelen is ook superleuk, ze is dol op het hengeltje met veren.

Ondanks al deze schattigheid was het Sherlock met wie ik poseerde met wat bossen rozen, een foto die bij de diplomering van onze vwo'ers gebruikt gaat worden (niet alle docenten kunnen aanwezig zijn vanwege de maatregelen). Hij luistert toch een heel stuk beter en is dus wat gemakkelijker als figurant inzetbaar.

Sherlock en Maya stonden vanmiddag even neus tegen neus. Maya lag in haar reismandje te slapen, dus we wilden Sherlock even laten kijken in de studeerkamer (daar is ze nu eerst om de overgang wat minder groot te maken). Maar Maya had hem in de gaten en stapte hem zo tegemoet. Sherlock was erg verbaasd, maar kwispelde wel. We hebben de kennismaking kort gehouden, omdat wij het toch wel erg spannend vonden, maar de eerste snuffelpoging is dus al geweest en is geslaagd.

Wordt vervolgd!

Dat heeft een staartje

Alweer heel snel een foto omdat ik vind dat dit er zo leuk uitziet en ik de tussenfases van dit borduurwerk ook onthouden wil.

Gisteren heb ik veel geborduurd, maar ook een fietstocht van anderhalf uur gemaakt. Heerlijk door de bossen en de weilanden, lekker uitwaaien! Mijn reden om op de fiets te stappen waren twee kleurtjes die ik miste en dan houd je lege stukjes en dat vind ik niet leuk. Jammer genoeg was één kleur er ook niet in de winkel, kleur 03, een van die nieuwere kleuren van dmc. Eerder kon ik die ook al niet in de webwinkel bestellen, dus misschien dat het verfbadje van 03 even niet zo goed meewerkte? Nou ja, er missen nu twee kruisjes in het grijze gedeelte, vlakbij het blauw, pas later in het borduurwerk heb ik weer 03 nodig. De andere kleur was 3844, dat is een prachtige felblauwe tint, daar kon ik echt even niet zonder voor het blauwe gedeelte in dit borduurwerk.

Ondertussen ben ik lekker naar een luisterboek aan het luisteren, eentje van Dan Brown, best spannend. Jongste zoon is buiten aan het spelen, oudste zoon speelt een computerspelletje en manlief is verdiept in een boek. Zo-even hebben we nog een spelletje gedaan, nu het buiten zo nat en kil aandoet, is dat een prima middagbesteding.
De hond is aan het slapen na zijn wandeling en borstelbeurt. Reminder to myself: niet weer de hond borstelen en dan in dezelfde kleren weer gaan borduren. Ik ben bang dat dit geborduurde wezentje een ondervacht van hondenhaartjes krijg, maar ik heb mijn best gedaan om ze er allemaal weer uit te plukken. 😅 Het beestje heeft een staartje, maar dat hoeft niet de staart van Sherlock te zijn.

De stad groeit en corona-troost

De afgelopen weken heb ik weer veel gewerkt aan Hidden Harbor. Er zijn weer verschillende huizen bijgekomen. Ik denk dat je wel kunt zien dat dit werk nogal wat confetti-steekjes heeft, maar dat vind ik niet erg, als het maar niet alléén maar aan- en afhechten is. Hier zit wel een mooie balans in. 

Er is ook nog een borduurwerk bij gekomen 😋 Dit borduurwerk is een beetje corona-troost, even iets leuks om mezelf wat te gunnen in een tijd waarin de meeste leuke dingen niet goed kunnen.

Ik word altijd erg blij van blauw en paars en dat zit hier ruimschoots in. Het is een mini van Heaven and Earth Designs, dus deze zal niet te gek veel jaren kosten. Ik laat even niet het 'af' plaatje zien, het is ook wel grappig als ik jullie nog enigszins kan verrassen waar het heen gaat met dit borduurwerk. Wie weet al wat het wordt?

En de toestand thuis nu? Eigenlijk verloopt alles goed, maar wat me nu wat begint op te breken is dat alles steeds zo hetzelfde is. Er is weinig waar je naar toe kunt leven. Het is logisch, maar dat maakt het wel een beetje saai. In de meivakantie ging het reisje dat oudste zoon en ik naar Lissabon zouden maken niet door. Ook de rondreis in Schotland in begin juli lijkt niet haalbaar en we hebben de reis verschoven naar volgend jaar. Onze zomervakantie gaat zich afspelen in Backyardian, maar wat zijn we gelukkig en dankbaar dat we een tuin hebben, ik weet dat er veel mensen veel beroerder voorstaan dan wij en wel aangewezen zijn op het park of het strand, waar het vervolgens weer veel te druk wordt...

De jongste mag sinds twee weken weer twee dagen in de week naar school. Daar is hij dolgelukkig mee. Hij mist natuurlijk wel de rest van de klas, maar de andere helft ziet hij vanaf 8 juni weer. De oudste krijgt nog steeds alleen digitaal onderwijs, dat wel uitstekend verloopt. Hij is hard aan het werk en lijkt de structuur goed te begrijpen. Beide jongens trainen ook weer voor voetbal, de oudste wel op 1,5 meter afstand. Hij is 12, maar voetbalt in een team waarin ook 13-jarigen zitten en dan zijn de regels strenger.

Ze spelen ook veel buiten met een kleine ploegje andere jongens, allemaal 12 jaar of jonger. Ik ben blij dat ze op die manier wat van hun energie kwijt kunnen en het is voor mij heerlijk om af en toe wat momenten te hebben dat ik alleen ben. Waar ik ook blij mee ben, is dat de sportschool sinds kort buiten sport verzorgt. Ik kan dus weer mijn zumba-lessen doen, waarbij we voor de spiegelende wand van het Thialf staan. We haalden daarmee zelfs de krant met onderstaande foto (helaas niet van ons meest synchrone momentje, dit doen we meestal beter!). Zoals je ziet, keurig op afstand van elkaar. Zodra het sporten afgelopen is, moeten we wegwezen, anders zijn we aan het samenscholen en dan wordt het wellicht toch wel een erg dure sportles. Maar fijn om weer wat meer te bewegen (naast alle wandelingen met de hond), doordat ik ook wel eens wat extra bak (ook corona-troost), merk ik toch ook wel een corona-kilootje.

Mijn man en ik geven dus ook nog steeds digitaal les. Hij is veel op school omdat hij als examensecretaris van alles rondom de toetsen aan het regelen is. Ik ben vanaf thuis een diplomering aan het uitdenken die binnen de grenzen van het huidige mogelijke komt, maar wel tegemoet komt aan het samenzijn. Deze examenlichting heeft ruim twee maanden geleden zonder dat de leerlingen het van tevoren wisten, de laatste schooldag gehad. Daarna is de klas niet meer bij elkaar geweest. Bij een diplomering moeten we daar iets mee kunnen, maar het vergt wel wat extra afslagen in het denkproces. We gaan er hopelijk iets moois van maken, ik gun het juist deze groep leerlingen zo enorm!

Fijn hemelvaartsweekend en happy stitching!

Getting Stitch Done

De uitdaging: binnen 5 maanden anderhalve pagina van een regulier patroon. Dat is gelukt, Getting stitch done is done, in zo'n 2,5 maand ook nog.
Ik heb 12932 steekjes aan dit borduurwerk gedaan sinds 1 februari.
De uitdagingen worden georganiseerd binnen een internationale Facebook-groep en het stimuleert wel om de aandacht te richten op iets.

Even een close-upje van de klok, die vind ik zo leuk!

Zo zag het borduurwerk eruit aan het begin van de uitdaging, dus de hoeveelheid borduursel is verdubbeld. Hoera! Nu nog heel veel steekjes te gaan, maar het gaat ook niet om de aankomst, maar gewoon om het heerlijk bezig zijn en dat doe ik beslist!

100 dagen aan de zeeschildpad

Gisteren was het de 100ste dag van het jaar, dus de challenge om elke dag 30 steekjes aan mijn zeeschildpad te borduren eindigde.
Het is gelukt, elke dag heb ik dit borduurwerk opgepakt en daaraan gewerkt. Een enkele keer echt maar 30 steekjes, maar meestal veel meer. Het blijft alleen een gigantisch borduurwerk, waardoor natuurlijk wel zichtbaar is dat eraan gewerkt is, maar dat het echt bijna 24000 steekjes zijn bijgekomen, valt niet direct op.

100 dagen geleden konden we ons echt niet voorstellen hoe het leven nu zou zijn.
Alweer vier weken zijn we grotendeels thuis, doen we aan thuisscholing en vanuit huis werken. Op een bepaalde manier vinden we hier ook wel weer een modus in.

Ik ben ongelofelijk dankbaar voor onze tuin, dat we een eigen stukje buiten hebben. Dat is met dit weer toch wel heel erg fijn. Verder ga ik maar gewoon lekker door met mijn hobby's, in tijden als deze is het best okay om een huismus te zijn.
De grootste uitdaging is nog om het voor de jongens te doen te houden. Zij spelen nog wel buiten, maar op afstand van twee vriendjes, niet meer. We doen veel spelletjes en koken en bakken samen. Er wordt in de tuin gewerkt en samen films gekeken.
Wat ik wel mis, is het af en toe gewoon eens echt alleen kunnen zijn, dat gebeurt niet zo heel vaak. Er is altijd wel iemand die iets van me nodig heeft, als het geen eigen kind of echtgenoot is, dan wel weer een leerling of een startende docent of student (die ik ook vanuit het werk begeleid). Het geeft niet, maar ik merk wel dat de grenzen tussen werk en thuis en daarmee de balans, weleens wat verstoord zijn.

Vandaag had ik eerst een online bijeenkomst voor een opleiding die ik doe, dus nog meer beeldscherm. Nu is het tijd voor mij. De kinderen zijn buiten, manlief is een dutje aan het doen en de hond slaapt ook. Het is eindelijk stil om me heen. Ik ga lekker borduren!

Sterkte allemaal en pas goed op elkaar!

40% procent

Weer een pagina af, ik zit nu op 40% van het borduurwerk!

Borduren in tijden van corona... Ik verwacht in ieder geval iets meer tijd te hebben nu, zeker nu het afstandsonderwijs nu aardig loopt. De afgelopen week was ik daar erg druk mee. Normaal gesproken werd ik drie dagen, maar als je werk ineens zo letterlijk thuis is en alles binnen twee dagen ander moet, behoort parttime werken niet echt tot de opties. Het ondersteunen van mijn eigen kinderen heb ik uiteraard tussendoor ook gedaan, want ook voor hen was het flink wennen.

Nu keert de rust iets meer terug. We weten wat beter wat er de komende week komt (in ieder geval wat school betreft). Buiten het huis is het natuurlijk anders. Je merkt in het dorp dat het stiller is, hoewel nu met dit mooie weer wel erg veel mensen een hond blijken te hebben. Hier in het noorden is het nooit echt vol en we hebben hier nog niet veel corona-besmettingen. Bevestigde corona-besmettingen dan, het kan best zijn dat er veel mensen zich niet zo lekker voelen, maar niet bedenken dat dit corona kan zijn en er wordt ook niet zo veel meer getest door het tekort aan testen.

We doen ons best. De kinderen mogen nu nog in het dorp spelen, maar bij niemand naar binnen. Ze weten dat ze elkaar niet moeten aanraken, hoewel ik betwijfel of ze daar in het vuur van hun spel ook nog om denken. Handen goed wassen bij het naar binnen gaan. Nooit iets eten op straat. Ik wil ze dit contact nog niet ontzeggen, beide kinderen missen hun klasgenoten al (terwijl ze daar in vakanties geen last van hebben, maar de onzekerheid van de termijn speelt hier z'n parten).

Het weekend verliep rustig. Geen voetbal, geen tennis, geen bezoek. Ik heb met de jongste een cake gebakken en met de oudste een stuk gefietst (dat was één van de challenges voor gym van school). Gisteravond hebben we geklaverjast, even met z'n allen tijd doorbrengen.

Morgen gaan we weer los. Manlief heeft veel lessen en heeft vanuit de studeerkamer contact met zijn leerlingen. We geven online les, we zijn dus in beeld voor de leerlingen en zij kunnen ons via de chat vragen stellen. Ik heb maar twee lessen, die ik vanuit de woonkamer verzorg. Jongste zoon werkt in de keuken en oudste zoon zit boven in zijn kamer. Om 10 uur en om 12 uur pauzeren we gezamenlijk, met tosti's, da's dan wel een voordeel van het thuiswerken.

Om half 3 vinden we dat de schooldag klaar is. Dan kan ik weer verder met mijn borduren, zonder tijd te verliezen aan een fietstocht. Elk nadeel heb se voordeel...

Vorig jaar heb ik Train of dreams afgemaakt en daar kon ik nu een 'reward' voor aanvragen bij HAED,
dit kan eens in de twee jaar, ongelofelijk vrijgevig.
Ik heb deze prachtige tijgers gekozen, waarbij het net geschilderde tijgertje onmiddellijk uit zijn lijst stapt.
Uiteraard kom ik voorlopig nog niet aan een nieuw borduurwerk toe, maar het is toch erg leuk om dit te hebben.